Religie

Adam en Eva leefden volgens oud testamentische woorden in vrijheid in de Hof van Eden. Het Bijbelse scheppingsverhaal leert ons dat ze door God in deze Hof werden geplaatst. ¹) In ditzelfde verhaal wordt verteld dat Eva op zeker moment werd verleid door de slang en zij nam op zijn aanraden van de vrucht van de Boom der Kennis van goed en kwaad. Ook gaf zij Adam van deze vrucht te eten. Volgens sommigen is de Staten vertaling wel erg vrijblijvend en enerzijds is dit heel goed daar het een mythische vertelling is, maar anderzijds werkt het storend omdat de Christelijke kerken dit verhaal als een historische waarheid hebben aangenomen en in een dergelijk geval behoren de details beter beschreven te worden. In de Oud Hebreeuwse tekst, zo is mij gezegd, zou namelijk staan dat midden in de Hof twee bomen opgroeiden welke onderling door één wortel met elkaar waren verbonden. Uit dezelfde (onderaardse) stam groeiden dus twee bomen die verschillende vruchten droegen ²)

De ene boom was de Levensboom, hij droeg vrucht en was zelf vrucht en de andere boom droeg alleen vruchten. De mens koos, al dan niet vrijwillig, de vruchten van deze laatste boom, wat wil zeggen dat hij hiermee zichzelf veroordeelde tot een gang door de stoffelijke materie om langs deze (om) weg het licht van de Levensboom te bereiken. De mens daalde dus door de boom der kennis af tot in de diepste wortel van de materie en keert daarna via dezelfde stam van de Boom des Levens terug in het Licht.

De astrale mens, de eerste Adam die de hof bewoonde werd wellicht door universele krachten gedwongen door de materie te gaan waarvan de bijbel ons in deze mythische vertelling deelgenoot maakt. Hierdoor zien wij dat de reis van de ziel van God (Het Licht) door de diepste duisternis ook via een Jakobsladder verloopt. Het (ook mythische) goddelijke verbond met Abraham bezegelt deze terugkeer garantie. Ook velen die het theosofische denken volgen gaan er van uit dat het Licht een cyclische beweging door de verschillende sferen maakt. Vertrokken vanuit de etherische sferen reist een deel van het licht via de astrale werelden tot in de buitenste duisternis van de grofstoffelijke materie. Vandaar keert het licht in omgekeerde richting langs dezelfde weg terug in het oorspronkelijke Licht. (De bijbel spreekt dan van het huis van de Vader)

De eeuwig durende cirkelgang van het Licht wordt ook omschreven als: Die is, was, en komen zal. ³)

¹) Voorts plantte de Here God een Hof in Eden, in het Oosten; en Hij plaatste daarin de mens, dien Hij geformeerd had, Ook deed hij allerlei geboomte uit de aarde opschieten, begeerlijk om te zien en goed om te eten; en de boom des levens midden in de hof, benevens de boom der kennis van goed en kwaad. Genesis 2 : 9+9

²) Deze tweebomen hadden dus dezelfde stam! Uit één oerwortel ontstonden in deze periode twee verschillende vormen . Met andere woorden uit de androgyne aarde en de mens Adam ontstonden een duale Adam en Eva. Uit Eenheid ontstond DUALITEIT. De mens koos, al dan niet vrijwillig, voor de boom die vrucht draagt, dus voor het scheppingsproces, om langs deze weg te overleven op aarde. Men kan natuurlijk ook zeggen dat de astrale “goden” –om te overleven – zich aanpasten aan de heersende omstandigheden op aarde en stoffelijke –menselijke- lichamen aannamen.

³) Op een ander niveau van denken wordt hier een natuurkundig geofysisch gebeuren beschreven waarin op geen enkele wijze keuzemogelijkheden bestonden. De kerkelijke uitleg van zonde en schuld en de daaraan verbonden verzoeningstheorie lijkt dan ook een ontkenning van dit grote universele gebeuren, daar zij de nietige onmondige mens een eigen verantwoordelijkheid toeschrijft die hij niet kan hebben gedragen. De bewust levende mens kan slechts verantwoordelijk gesteld worden voor zijn daden binnen de cultuur waarin hij leeft.

Het nageslacht van Adam daalde via de boom der kennis af naar de geestelijke duisternis en Jezus (ook mythologisch) bereikte (bij os en ezel) het absolute dieptepunt waarna hij weer opsteeg naar het Licht van de geestelijke sferen. Dit zijn de twee cruciale kruispunten welke de reis van het Licht markeren.

Volgens verschillende mythen kwamen heel lang geleden de eerste “goden”op aarde en hieruit ontstonden de geslachtsloze mensen. Uit dit androgyn –astrale ras ontstond de beenderloze mens waaruit door de evolutie de inheemse mens ontstond. Dit inheemse ras was de voorloper van de Homo Erectus welke verder in de tijd evolueerde naar de Homo Sapiëns. Ten tijde dat Adam en Eva in de Hof van Eden leefden bewoonden meerdere laag ontwikkelde inheemse rassen deze hof. Vooral vertegenwoordigers van het geslachtsloze ras (engelen?) alsook vertegenwoordigers van het beenderloze ras (slangen?). Zij bewoonden met elkaar de aarde met als centrum de Hof van Eden. In de mythe over de z.g.n zondeval ontmoeten we een sprekende slang. Deze was hoogbegaafd en kennelijk een nakomeling van de “goden”. De mythische slangenmens die we ook ontmoeten als de gepluimde of gevederde slang, onder de naam Quetzalcoatl zou een van de laatste koningen van de beenderloze mens geweest kunnen zijn. De Azteken vereerden hem als een hoofdgod en dit waarschijnlijk terecht. ¹)

In de scheppende evolutie dient zo’n ras echter na een bepaalde tijd ten onder te gaan en de slang is dan ook afgedaald naar het rijk der dieren. De wijze slang is op de neergaande spiraal terechtgekomen en heeft niet kunnen verhinderen dat hij geleidelijk wegzonk in het onbewuste animale rijk. De God uit de bijbel, als vertegenwoordiger van het universum, sprak dan ook als volgt tot de slang en Eva: Ik zal vijandschap zetten tussen U en deze vrouw, dit zal U de kop vermorzelen en gij zult hen de verzenen vermorzelen. ²)

Met andere woorden; er zal strijd bestaan tussen dit nieuwe menselijke geslacht en het beenderloze geslacht en het vijfde menselijke geslacht zal die strijd winnen. Bij deze strijd zal het nageslacht van Eva echter ook zware verliezen lijden. Dat is wat opgemaakt kan worden uit deze teksten en op dit moment is de overwinning nog steeds niet definitief, want uit de gegevens van de W H O blijkt dat er wereldwijd jaarlijks meer dan 20 000 mensen sterven door slangenbeten.

geeft de bijbel aan dat er wel terdege vijandschap bestaat tussen dit kruipende dier en de mentale mens.

De slang is in een bepaald tijdsbestek natuurlijk een zeer belangrijke schakel geweest in de evolutie, doch wanneer de evolutie een ander pad kiest verandert de sterk bejubelde Azteekse “God” Quetzalcoatl, in een duivel van het paradijs van Eden. Zolang iets of iemand de evolutie dient is hij of zij een “god”of een kind van “god”, maar volgt de wereldorde een ander spoor, dan worden zij die op het doodlopende pad terechtkwamen –kinderen van de duivel genoemd. Zo verging het dus de slang uit het paradijs.

¹) Over de Sfinx, een god of een fabeldier? Of beide? Doen vele theorieën de ronde. Evenals de Azteekse god Quetzalcoatl is de Sfinx echter een afbeelding van de “goddelijke” beenderloze mens. Een zeer hoog ontwikkelde rechtstreekse afstammeling van de astrale goden, maar gedoemd tenonder te gaan in de voortschrijdende wereldorde. De natuur kent geen genade. Alle oude geschriften maken melding van de strijd tussen de beenderloze mens enerzijds en de Homo Erectus/ Homo Sapiëns anderzijds. Eva ontmoette hem dus in de Hof der Hoven, Mozes gaf aan dat hij hem had overwonnen door hem naar willekeur te veranderen in een stok. Apollo had een ontmoeting met Python en Krishna Anatha met Belmerduk. Hercules doodde in de wieg reeds twee slangen en Sint Joris bestreed de Draak. Het zijn allemaal symbolische overwinningen van de oprijzende redelijke stoffelijke mens op een neerdalende “god”.

1a) Wanneer de slang als mens wordt beschreven is dit bedoeld om aan te geven dat het in die periode het intelligentste wezen op aarde was. In deze benaderingswijze bepaald het intelligentieniveau wie als mens kan worden omschreven, dit dus in tegenstelling met de antropoloog die zoekt naar vroegere samenlevingen van menselijke aard en lichaamsbouw.

²) Genesis 3 ;15 Mythologisch en esoterisch gezien is hier iets zeer bijzonders aan de hand! Zoals we zien verordineert God, (de natuur) dat het verstandelijke het zal verliezen van het emotionele. Het astrale buigt voor het stoffelijke, het vrouwelijke zal het mannelijke – het stoffelijke zal het geestelijke, het scheppende zal het verlossende overwinnen. Hier staan we dus op een punt waar de verstoffelijking van de geest versneld wordt voortgezet.

En de Here God nam de mens en plaatste hem in de Hof van Eden om dien te bewerken en te bewaren en Hij legde de mens een gebod op: Van alle bomen in de hof mag u eten doch niet van de boom der kennis van goed en kwaad, daarvan mag u niet eten, want ten dage dat gij daarvan eet, zult gij voorzeker sterven.

Hieruit kunnen we opmaken dat de in werkelijke eenheid levende “mens” niet sterfelijk en de in dualiteit levende mens wél sterfelijk is. Dit verbod om van de boom der kennis te eten is dus duidelijk een opdracht om de androgyne levenswijze te handhaven.

En de Here God bouwde de rib die Hij uit de mens genomen had, tot een vrouw, en Hij bracht haar tot de mens. Toen zei de mens: Dit is been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees; zij zal mannin heten omdat zij uit de man genomen is.

De evolutie snelt voort! Hier is de levensopdracht gewijzigd en dient de mens duaal te leven. Zeven Bijbelteksten verder –zo summier wordt dit Magnum Opus beschreven –werden de omstandigheden kennelijk zodanig dat alleen de duaal levende mens deze kon overleven. God (de natuur) besloot de mensheid in twee delen, een mannelijk en een vrouwelijk deel te scheiden. Een deel van de mensheid ontwikkelde zich in de gevoelsrijke vrouwelijke richting en een ander deel evolueerde naar een meer harde verstandelijke benadering en ook hun lichamen pasten zich bij deze evolutie aan.

Zodra de verworven kennis van goed en kwaad zich heeft ontwikkeld ontstaat er tweedracht en twijfel, gevolgd door een stoffelijke dood. Ieder mens die zijn duale denkwijze kan omzetten in analogieën zal niet meer sterven. Met andere woorden: Zolang lichaam en ziel een volledig geïntegreerd geheel blijven zal deze “Godmens” niet sterven. Wanneer zich echter de ontwikkeling in de richting van dualiteit beweegt ontstaat er ook de duale kennis van b.v man en vrouw, goed en kwaad, leven en dood, Kaïn en Abel, landbouwers en veehoeders, rijk en arm enz.

En de vrouw Eva zag dat de boom goed was om van te eten en zij nam van de vrucht en at en zij gaf ook haar man die bij haar was om ervan te eten.

Het Licht, de ziel, de vrouw Eva is het astraal/geestelijke levensaspect van de mens en zij wil evolueren, zij wil zich langs de stoffelijke materiële weg verder ontwikkelen. Daartoe vestigt ze zich in het jonge lichaam van de mens om langs deze weg ervaringen op te doen. Daarvoor benut ze bijvoorbeeld alle zintuigen van de mens, ze kijkt,hoort, ruikt, proeft met behulp van de zintuigen van het stoffelijke lichaam. Door middel van ons lichaam kan ons innerlijke Licht ervaringen in de materiële wereld opdoen. ¹) Het stoffelijke lichaam is een godgeschenk voor de ziel en iedere ziel die incarneert in een menselijk lichaam is per definitie een geluksvogel. Onze ziel weet dat zij een uitverkorene is en zij staat dan ook aan de basis van onze “dankbare” gevoelens. Zij ziet door onze ogen de wereld om ons heen, zij kijkt en ziet de schoonheid van natuur, kunst en cultuur. Zij gebruikt ons gevoel om het leven te ervaren en hoort met onze oren de verschillende muzikale geluiden en zij proeft met onze smaak het bitter en het zoet.

De boven aangehaalde tekst is zowel letterlijk als esoterisch op te vatten. In de esoterische versie begeert de ziel de vrucht en neemt het lichaam deze tot zich. De ziel Eva verleidt het lichaam Adam tot deze consumptie. In beide gevallen wordt duidelijk dat het proces van verstoffelijking zover was gevorderd dat een stoffelijke spijsvertering in werking trad. Dit is een onomkeerbaar punt in de stoffelijke wordingsgeschiedenis van de mens zoals we die nu kennen. Letterlijk uitgelegd is deze tekst eeuwenlang misbruikt om biologische vrouwen te vernederen.

Niet de stoffelijke vrouw Eva, maar de ziel van de mens, zijn nog onbewuste innerlijk, roept hem op te eten van de eertijds verboden vrucht. Het immanente Licht spoort het lichaam aan voort te gaan op de universeel uitgestippelde weg. Zij, de ziel, wil dat hij zonder beperking geniet van alles wat het materiële leven heeft te bieden want zij is de essentie van zijn bestaan. Zij, de kern van ons bestaan, weet dat alleen dit leven het unieke pad kan zijn waarlangs de mens vooruitgang kan bereiken. Zonder wat de godsdiensten “de zondeval” noemen was evolutie niet mogelijk geweest.

Zoals we aan het eind van een mooie lange vakantie kunnen ervaren dat we geen indrukken meer kunnen opnemen, zo raakt ook ons innerlijke Licht in dit aardse bestaan geleidelijk verzadigd en richt ze haar blik steeds meer naar haar geestelijke keerzijde. Hierdoor veroudert ons lichaam en uiteindelijk scheiden beider wegen en keren de componenten terug naar hun oorsprong.

De bijbel beschrijft ook in Genesis dat God uit vellen van dieren kleding maakte, die hij hen omhing en u begrijpt natuurlijk meteen dat ook dit een stoffelijke uitleg van een esoterisch gebeuren is. De astrale mens ontving in die periode een stoffelijk, dierlijk lichaam als bescherming voor de ziel. De natuur voorzag Adam en Eva van stoffelijk animaal functionerend lichaam, compleet met huid en haar zodat ze de komende veranderingen konden overleven. Zo kan ook duidelijk worden wat wordt bedoeld met de beeldspraak dat de “god” Prometheus aan een rots werd geketend. De ‘god’ Prometheus werd in een stoffelijk lichaam geketend en hem werd uiteindelijk als genade sterfelijkheid aangeboden. ²) Sterfelijkheid van het stoffelijke lichaam wel te verstaan. Hij was zijn geestelijke bewegingsvrijheid kwijtgeraakt, maar werd niet gedwongen oneindig in dit pijnlijke harnas te leven. Het was genade dat hij mocht sterven, want zo kon zijn Immanente licht terugkeren in het Transcendente Licht.

¹) Het verschijnende Heelal (de zichtbare en tastbare materie) ontstaat volgens esoterische theorieën op het evenwichtspunt tussen middelpuntszoekende en middelpuntsvliedende krachten van het Licht. Hoe dichter bij dit middelpunt hoe harder de materie zich aan ons zal presenteren. Hoe verder het object van de lichtbron is verwijdert hoe duidelijker de vormen voor ons oog verschijnen. Tussen de twee nagenoeg onbewuste punten, het puur geestelijke van waaruit het Licht wordt uitgezonden en het puur materiële waar het Licht tijdelijk tot stilstand komt ligt een scala van (levens) vormen van grofstoffelijk tot fijnstoffelijk of astraal. De reis van het Licht vanuit de oerbron noemen we Schepping, dat is de verstoffelijking van het Licht, de terugkeer van het Licht vanuit de materie noemen we Verlossing, dat is de verijling van de materie.

Zoals we hebben geconstateerd werd de fijnstoffelijke mens geleidelijk een grofstoffelijk mens tegelijkertijd met de verstoffelijking van onze aarde. Door dit proces van verstoffelijking daalde de ziel van de aarde steeds dieper in de materie en ook de ziel van de mens daalde af naar zijn innerlijk wat in het dagelijkse bestaan tot gevolg had dat de mens zich steeds meer identificeerde met zijn lichaam. Hoe verder de ziel of de geest van de mens indaalt in de materie, hoe korter de levensverwachting van het stoffelijke lichaam zal zijn. Adam en Eva voelden zich naakt in het stoffelijke paradijs en daarom ontvingen ze een stoffelijk lichaam. Door daarna van de vruchten van de boom der kennis te eten werd een stofwisseling tot stand gebracht en hiermee was het scheppingsproces onomkeerbaar geworden. De zoon en de dochter van “god”hadden definitief het materialistische pad gekozen. ¹)

Het in statu nascendi verkerende stoffelijke lichaam wordt in de esoterie het voertuig van de ziel genoemd. ²) Franciscus van Assisi noemde zijn stoffelijke lichaam broeder ezel. Ook hieruit valt op te maken dat het stoffelijke lichaam dient om de ziel te laten evalueren en overleven.

¹) De bijbel spreekt in dit verband over de zondeval, omdat dit het moment is dat de astrale ziel het lichtverlatende pad definitief blijft vervolgen en daarna noodgedwongen door de diepduistere hel van het onbewuste materiële pad moet gaan om daarna dit pad in tegengestelde richting te volgen naar het huis van de vader. Iedere onschuldige astrale ziel die door de omstandigheden wordt gedongen af te dalen in de materie wordt door de godsdiensten onveranderlijk als zondaar aangemerkt. Dit lijkt mij een totaal verkeerde voorstelling van zaken.

²) De Nederlandse Vrijmetselarij zegt van een overleden lid, dat hij zijn gereedschappen heeft moeten afleggen. Dat de Opperbouwmeester des Heelals hem zijn werktuigen heeft afgenomen. Ook hier wordt het lichaam gezien als de drager van het Licht, als het voertuig van de ziel. De mens die sterft laat het materiële voertuig achter en het essentiële Licht keert terug in het eeuwige Licht.

Het stoffelijke lichaam is het voertuig dat het, van oorsprong goddelijke Licht veilig door de materie dient te geleiden. ¹) Zoals na de zomer zich een kouder tijdperk aandient waarin wij ons warmer dienen te kleden, zo kwam na de zomer van het astrale tijdperk een koude materiële winter. Zo zeker als er na de winter weer opnieuw een zomer zijn intrede zal doen, zo zeker zal ook de huidige grofstoffelijke mens ooit weer als een astrale ziel leven op dit ondermaanse.

¹) Wanneer ik schrijf: Het van oorsprong goddelijke Licht, betekent dit dat onze ziel van Koninklijke bloede is, ontstaan uit het eeuwige Transcendente Licht en wanneer ik schrijf over onze van oorsprong animale ziel, wil ik daarmee aangeven dat het goddelijke Licht door het materiële, het vegetatieve en het animale rijk is gegaan en thans nog voor een groot deel onbewust leeft en nog met vele animale emoties kampt. De dualiteit die de ziel van de mens ervaart ontstaat door de reis van de godsvonk door de materie. Het Licht van “god” maakt een reis door de sferen zowel scheppend als verlossend. Dit is wat het evangelie ons wil vertellen door middel van de mythe Jezus. Hieruit blijkt dat zowel Christenen al Boeddhisten een deel van de grote waarheid in hun leer opnemen. De Christen gelooft in Verlossing en ziet zijn overleden voorouders in de Hemel en de Boeddhist gelooft in Schepping en ziet zijn voorouders afdalen in het animale rijk. Samen kennen ze de hele Wijsheid.

Mevr. H P Blavatsky beschrijft het verhaal van de schepping in de Geheime Leer (hoofdstuk 14) aldus: Wanneer wij dan over mensen spreken welke 18 000 000 jaar geleden onze bol bewoonden, hebben wij noch mensen van onze huidige rassen, noch de huidige atmosferische wetten, of de thermische omstandigheden op het oog. De Aarde en de mensheid hebben evenals Zon en Maan en planeten, haar groei en trapsgewijs veranderingen meegemaakt. Ook zij worden geboren als zuigelingen, daarna kinderen en bereiken de volwassen staat en sterven tenslotte. Waarom zou de mensheid niet onder dezelfde wet vallen? Uriël sprak tot Henoch: “Zie ik heb u alle dingen getoond. Gij ziet de Zon , de Maan en de planeten en degene welke de sterren des hemels leiden en de werkingen der jaargetijden veroorzaken…. In de dagen der zondaren zullen de jaren bekort worden…de Maan zal haar wetten veranderen. (De dagen der zondaren betekende de dagen waarop de stof op aarde oppermachtig zou zijn en de mens het toppunt van stoffelijkheid zal hebben bereikt. A H) Dat vond plaats gedurende het tijdperk van de Atlantiërs ongeveer in het midden van het vierde ras, dat verdronken werd gelijk Uriël had voorspeld. Sedert dien begon de mens in fysieke gestalte, kracht en jaren achteruit te gaan.

In de bijbel (het boek Exodus in het bijzonder de hoofdstukken 14 en 15) wordt de uittocht van het volk van Israël uit Egypte beschreven. In deze mythe leefde het uitverkoren volk als slaven in Egypte waar ze een zeer moeizaam bestaan leidden. Onder leiding van Mozes kwamen ze hiertegen in opstand en trokken ze tenslotte vanuit Egypte naar het beloofde land Kanaän. In de Joodse en Christelijke godsdienst wordt ook dit verhaal letterlijk aangenomen en dus materieel uitgelegd. De wetenschap heeft reeds lang aangetoond dat deze uittocht nooit heeft plaatsgevonden, maar desondanks menen Joden en Christenen aan de letterlijke versie vast te moeten houden. De esotericus ziet in deze mythe de evolutie van de mens uitgebeeld. We kunnen deze reisbeschrijving Van Egypte naar Kanaän, met alle wedervaren naadloos inpassen in de behoefte hiërarchie van Abraham Maslov. ¹)

1) Op de onderste woonlaag van de piramide leven we als slaven in den vreemde en alle ons ten dienste staande mogelijkheden hebben we heel hard nodig om fysiek te overleven.

2) Op de tweede woonlaag gaan we uit vandaar en trekken door de Schelfzee. Water staat in de oude geschriften altijd symbolisch voor emotie en tijd. We volgen onze vooroordelen en de emoties laaien hoog op. Uiteindelijk komen we aan de overzijde aan.

3) Op de derde woonlaag komen we in het dorre zand der woestijn terecht. Opnieuw passen we ons aan, we zweren ons geloof af en worden een dorre materialist, we dansen rond het gouden kalf, de bomen groeien tot in de hemel… maar dan keert Mozes terug van de berg en onderwerpt ons aan de universele wet. We gaan weer op reis.

4) Op de vierde woonlaag trekken we opnieuw door het water, maar nu spoelen we ons materiële denken weg. Emoties, geloof, vooroordelen, materiële zekerheden beheersen niet meer ons leven. Schoon geworden door de doop in de Jordaan leeft een gematigd mens in vrede.

5) Op de vijfde woonlaag leeft dit kind van god in het beloofde land Kanaän en richt hij zijn oog op verdere horizonten. Hij leeft in vrede met zichzelf, met zijn omgeving en met de wetten van het Universum. Zo is hij dan geen vreemdeling meer, maar een inwoner van het huis Gods. (in Kanaän)

¹) Elders op deze website wordt deze behoefte hiërarchie uitvoerig beschreven.

De uittocht uit Egypte verloopt in het begin nogal moeizaam vooral door het water van de Schelfzee, maar beschermd door hogere machten wordt deze hindernis veilig genomen. Daarna komen ze aan in de woestijn en daar hebben ze maar liefst 40 jaren nodig om de emoties te overwinnen en een meer verstandelijke koers te varen. Wanneer de mens door het water van de Schelfzee trekt betekent dit dat hij nog diep in de onbewuste emotionele sfeer leeft en nog maar weinig gebruik kan maken van zijn verstandelijke bagage. Hij loopt het gevaar te verdrinken in de draaikolk van zijn emoties en kan hierdoor zelfs ten onder gaan. Kerken en geloofsgemeenschappen behoren hem in deze periode te begeleiden en te beschermen. (Behoeden en bewaren) Natuurlijk is het zo dat ook in het waterrijk van de emotie vele gradaties voorkomen en velen zijn al volledig mondig terwijl ze zich nog steeds door de kerk laten geruststellen.

Toch komt ooit het moment dat we het emotionele water achter ons laten en in het dorre zand der woestijnen terechtkomen. Natuurlijk blijft het emotionele latent in onze onbewuste geest achter en in tijden van crises is het direct oproepbaar. Ieder die de sfeer van de Schelfzee achter zich laat zien we daarna 40 jaren zwerven door de woestijn. Hier in deze materiële wildernis is, zeker in het begin, overleven moeilijk, men wordt op zichzelf teruggeworpen, men dient voor zichzelf op te komen en als dit allemaal is aangeleerd en men zich heeft ontwikkeld tot een sterk individu komt de volgende verzoeking. Het leven wordt steeds aangenamer en ongemerkt danst men mee rond het gouden kalf en struikelt men het pure materialisme binnen. Vol overtuiging gaat men dan op weg om mooier en groter dan de buren! De innerlijke geestelijke armoede wordt aan de buitenzijde bekleedt met hard werken, veel geld verdienen, grote huizen, veel blik in de dubbele garage en vooral veel verre vakanties naar bij voorkeur arme landen. Daarnaast verzekert men zich graag van de wieg tot het graf, aan koopsompolissen geen gebrek. Men denkt een verstandig mens te zijn maar is in werkelijkheid gewoon een zintuiglijk mens die alles waardeert wat hij kan zien, horen, voelen of ruiken en voor de rest is er niets.

De evolutie gaat echter onverstoorbaar verder en op zeker moment komt de ommekeer en gaat men nadenken over het leven. Is dit het nu? Is dit alles? Wie ben ik eigenlijk? Waar kom ik vandaan? Waar gaan we heen? Waartoe dient dit alles? Soms drastisch, soms geleidelijk kiest men een andere weg en door na te denken voegen verstand, hart en emoties zich samen tot wijsheid. Nu maakt hij zich op om opnieuw door het water te gaan en deze keer spoelt hij in de Jordaan het pure materialisme van zich af en komt herboren aan de overzijde aan. Hier ontwikkelt hij zich tot een mens met warme gevoelens voor natuur, kunst en cultuur en deze ontwikkeling kan schier eindeloos voortgaan. Ook uit dit verhaal blijkt weer eens te meer dat de ontwikkeling van de mensheid dikwijls met uitersten gepaard gaat. Een zweverige emotionele afwachtende gelovige evolueert naar een zelfstandig harde egoïstische zakenman die daarna zichzelf omturnt naar een evenwichtig ruimdenkende wereldburger die leeft in het beloofde land Kanaän.

Veertig jaar zwierven ze door de woestijn, het getal 40 is echt een Bijbels getal wat een generatie, of 40 generaties of in elk geval een hele lange periode betreft. Mozes verbleef 40 dagen op de berg Sinaï en Jezus werd veertig dagen verleid in de woestijn. Mogelijk was dit een symbolische herhaling van de symbolische tocht van de Israëlieten door de woestijn. In elk geval kunnen we er vanuit gaan dat het getal 40 een symbolisch getal is dat een zekere afgebakende periode aangeeft waarin bepaalde processen zich kunnen voltrekken. De ontwikkeling via emotie naar verstandelijk reageren, vraagt een tijdspanne die niet voor ieder gelijk zal zijn, maar aangenomen kan worden dat het een vrij intensieve lange weg is. Deze perioden werden in de oudheid aangegeven als een jaar, een mensenleven, of veertig jaar en in Openbaringen wordt gesproken van een tijd en tijden (2) en een halve tijd wat betekent dat het de helft van de leeftijd van onze huidige aarde is die uit zeven Levensgolven bestaat, waarna een nieuwe vorm van manifestatie zal optreden. Het volk van Israel zwierf 40 jaar door de woestijn en een plausibele uitleg zou zijn dat hiermee wordt bedoeld 40 generaties bijvoorbeeld van 25 jaar hetgeen dan het zogenaamde duizendjarige rijk van Satan betekent. Duizend jaar leeft een volk in de duisternis danst om het gouden kalf alvorens Mozes hen opnieuw de weg wijst die ze moeten gaan.

In het tijdsbestek dat ik aan dit onderwerp werkte trof een bijzonder artikel in de dagbladen mijn aandacht. In een van de couranten prijkte boven dit artikel de volgende grote kop:

Archeologisch gezien is dit niet zo opzienbarend, wisten we dit allemaal wel. Maar toch ontstond er in Israel een landelijke discussie toen van de hand van prof Ze’ev Herzog een artikel verscheen over dit onderwerp. Hoogleraar archeologie aan de universiteit van Tel Aviv, prof Ze’ev Herzog stelt in een officieel artikel dat de vorming van het Joodse volk zich totaal anders heeft voltrokken dan de bijbel beschrijft. Hij schrijft: Het vroege Joodse volk heeft nooit in Egypte geleefd. Ze hebben niet letterlijk door de woestijn gezworven en ze hebben het land Kanaän nooit militair veroverd. Ze hebben nooit bestaan uit twaalf verschillende stammen en daarnaast is nu ook duidelijk geworden dat de macht van de koningen David en Salomo slechts van beperkt, kleinschalig regionaal belang is geweest.

Het orthodoxe rabbinaat hecht maar heel weinig waarde aan deze wetenschappelijk vastgestelde bevindingen. “Iedere paar jaar” zegt de Jeruzalemse rabbijn Sholom Gold, “komt er wel weer een onbetekenende wetenschapper met een revolutionaire openbaring op de proppen. Wij bezitten een stroom van kennis over de joodse geschiedenis en ik ben dan ook geheel niet onder de indruk van de subjectieve bevindingen van deze hoogleraren” Hij stelt dus eenvoudig dat de mythen en sagen uit het oude testament realistische werkelijkheden zijn waarnaast de wetenschappelijke vondsten subjectieve bedenksels zouden zijn. Sholom Gold kan de diepere betekenis van deze prachtige mythen niet vatten, hij weet alleen maar van rechtdoor, wat kun je zien, wat kun je horen en wat kun je voelen.

Door echter steeds opnieuw wetenschappelijke ontdekkingen te doen, waardoor de materiële uitleg van de orthodoxe kerkleiders steeds minder houdbaar wordt, zullen we ooit ervaren dat grotere kerkgenootschappen de mythen uit het oude testament ook als zodanig gaan uitleggen wat een groot geestelijk reveil kan bewerkstelligen. De conclusie die we uit dit symbolische verhaal van de evolutie kunnen trekken kan geen andere zijn dan dat er maar één weg bestaat die ons van de slavernij naar het beloofde Land kan leiden en deze weg voert door het emotionele water van de Schelfzee, het materiële dorre zand der woestijn en het doopwater van de Jordaan naar het Beloofde Land Kanaän.

Noach bouwde een ark om te overleven, er dreigde een zondvloed en daarom bouwde hij een schip. ¹) Volgens veel uitleggers van het oude testament was dit om biologisch te overleven. De te verwachten zondvloed zou grote gebieden vernietigen en aan Noach werd de opdracht gegeven door middel van een schip in de bedreigde gebieden zoveel mogelijk dierenleven te behouden. Daarvoor bouwde hij de ark. (Dit is de materialistische uitleg) Er bestaat nog een uitleg volgens welke dit verhaal zou duiden op de klimatologische gevolgen van een ijstijd of misschien het einde van een ijstijd waardoor grote, tot dan bewoonde gebieden, onder het zeewater zouden verdwijnen, dit in tegenstelling tot het verhaal over de Uittocht van het volk Israel door de Schelfzee waar het water zich juist terugtrok zodat er over land een uitwijk route ontstond. Inmiddels staat wel redelijk vast dat de aarde in het verleden is geraakt door een meteoor of een kleine maan. Velen brengen het verhaal van de bijbelse zondvloed dan ook in verband met klimatologische omstandigheden. Dit lijkt mij ook de meest aannemelijke uitleg.

Laten we deze uitleggingen voor wat ze waard zijn dan kunnen we stellen dat de geestelijke evolutie sinds Adam en Eva via Kaïn en Abel op een neergaande spiraal wat terechtgekomen. Behalve de genoemde dieren zou door de te bouwen ark ook het gezin van de verlichte Noach kunnen overleven. De esoterische uitleg van dit verhaal is hieraan analoog. Esoterisch staat water namelijk symbool voor emotie, zoals lucht staat voor denkkracht. Esoterisch gezien is verdrinken in de zondvloed derhalve het ten onder gaan aan je eigen emoties. Als je, je eigen emoties kunt overwinnen en achter je laten en daarna je verstand gaat benutten ben je bezig een ark (een ego) te bouwen waarin je kunt overleven. Binnen je eigen IK kun je, getrouw aan jezelf, leven werken en schoonheid creëren.

Noach bouwde een ark des verbonds en ik wil u vragen even met mij mee te gaan, want het Hebreeuws kent voor onze woorden Schip en IK hetzelfde woord n.l. “Ani”. Ani betekent in het Hebreeuws dus zowel ik als schip en nu ligt het er maar aan hoe je het vertaald. Wie jarenlang aan het schip van zijn behoud heeft getimmerd, versterkt daarmee, esoterisch gezien zijn eigen ik of ego. Deze bouwer is dan ook geen kuddedier meer maar een zelfstandig mentaal mens geworden. Zo groot, zo klein leert ons de grote Hermes en in dit geval wordt buiten een schip gebouwd en binnen een grotere zelfstandigheid. Alleen zij die vooruitgang boekten in de evolutie en een verstandelijk ik opbouwden konden de moeilijke emotionele aardse omstandigheden overleven. Hier kun je ervaren dat de Homo Erectus tenondergaat en de Homo Sapiëns overleeft.

¹) Ook nu dreigen er weer moeilijke klimatologische omstandigheden en inplaats van apathisch af te wachten laat de Nederlandse regering veel studies uitvoeren om eventuele hoge waterstanden het hoofd te kunnen bieden. Dat is verstandig. Nog verstandiger zou het zijn om essentiële bedrijven en diensten naar het hoger gelegen oosten te verplaatsen.

De Homo Sapiëns Noach liet de machteloze gelovige groepsgeest achter zich en timmerde lustig aan het schip van zijn leven, terwijl zijn toeschouwers (Homo Erectus) hem uitlachten en zoals te doen gebruikelijk hem voor gek verklaarden. Hij bouwde buiten op zijn erf aan de Ark en innerlijk werd hij een evenwichtig zelfstandig mens. Onverstoorbaar arbeidde hij aan zijn ark en het Ken Uzelve stond met hoofdletters in zijn geest gegrift. Zo schiep hij buiten en binnen Schoonheid. Hij wist dat alleen voor de denkende mens een toekomst was op de planeet Terra onze aarde. Over een groot en sterk ego wordt tegenwoordig nog al eens moeilijk gedaan, doch dit is niet terecht want een door wijsheid geleide egoïsche kracht is noodzaak voor hen die voort willen gaan op de levensweg. Hier wordt ons gezegd dat zij die de evolutie niet blijven volgen zowel letterlijk als figuurlijk verdrinken in de wateren der emotie. De mens die een ark bouwt om te overleven neemt niet alleen de vrijheid, maar ook de verantwoordelijkheid, voor het eigen leven. Help u zelf zo helpt u god is hier het credo ¹) en Noach heeft het begrepen en deinde in zijn ark rustig voort op de golven van de voortstuwende wereldorde. Een ander deel van de mensheid ging in dezelfde golven tenonder.

¹) De mens die van zijn schepper verstand heeft ontvangen is wel geroepen dit ook daadwerkelijk te benutten.

Het Nieuwe testament is esoterisch gezien slechts deels een hoogtepunt geworden. De scherpzinnige lezer zal, wanneer hij de voorgeschiedenis kent, ook heel eenvoudig kunnen ontdekken dat het Oude Testament meer door de “goden” en het scheppingsproces is geïnspireerd. Hier is sprake van een strijdbare scheppende generatie afdalende nakomelingen van "god" die met hun nieuw verworven dualisme niet altijd raad wisten. Het door de kerk samengestelde en dikwijls herschreven en aangepaste nieuwe testament ademt een sterkere verlossende geest uit. Voor de vroege mens was zijn "god" een helper, die hij rechtstreeks kon benaderen, waar hij zich kon beklagen.

Voor de mens van Het Nieuwe Testament, dat overigens ook op dezelfde “goden” gedachte geïnspireerd is, is "god" onbereikbaar geworden, hij kon zijn "god" niet meer vinden. (Ik kan niet vinden waar Gij zijt, noch waar ik zelf ben in mijn pijn.¹)

Het Nieuwe Testament wijst echter ook de weg die de universele evolutie zal gaan volgen op mythische wijze aan. Dit werd door de eenvoudige, van oorsprong animale ziel niet helemaal, of helemaal niet, begrepen. Dat is erg jammer want de Jezus mythe, is wel van uitzonderlijke schoonheid en inhoud.

Dat deze mythe werd verontreinigd met allerlei verkeerd gekozen uitleg en stoffelijke verhalen, welke voor meerdere uitleg vatbaar zijn, doet niets af van de Heroïsche Schoonheid van de oorspronkelijke legende.

Het lijden en sterven van de arme, mens geworden, godenzoon Jezus, zijn geboorte tussen een Os en een ezel, zijn neerdalen ter helle, zijn weer opstaan uit het van godverlaten gebied, én tenslotte zijn Hemelvaart, compleet met een nieuwe terugkeer op aarde beschrijft de reis van het Licht door de sferen op een onovertroffen wijze.

Dat de kerk -om welke reden dan ook - ²) een voorkeur had voor een meer stoffelijke, aardse uitleg van dit Universele gebeuren is te betreuren. Immers door de kerk werd het mogelijk dat de zogenaamde zondige mens via Jezus zijn zonde schuld en onmacht voor de rechterstoel van "god" kon deponeren. Jezus, werd omgetoverd van een heraldisch mythisch voorbeeld van “godenzoon” tot een advocaat die de belangen van de kerk en de zondaar diende te verdedigen voor de troon van God.³)

Het denken van de mens is meestal materieel gericht en de christelijke kerk is niet in staat gebleken het tij te keren, maar is ook zelf het materiële pad ingeslagen en heeft daarna zelfs de leiding op dit heilloze pad genomen. De meeste mystieke geestelijke zaken werden materieel uitgelegd en zo was het slechts een kwestie van tijd of de mythische Jezus Christus werd een door de kerk verzonnen harde realiteit, waaraan men gehoorzaamheid verplicht was.

²) De oorspronkelijke gedachte was, naar ik aanneem, de arme mens enige troost te bieden. Geleidelijk nam echter het commerciële aspect de overhand.

³) Ook deze gedachte is, hoewel onjuist, niet echt onsympathiek. Maar de nog onbewust levende mens was al geroepen de hemel te beërven. Daarom was de hulp van de advocaat overbodig. Geen mens heeft een voorspraak nodig om tot hoger geestelijk heil te geraken, wel levenslessen, kennis, inzicht en de moed het pad zelfstandig te gaan.

Johannes de Doper was in de geschiedenis veel bekender dan Jezus en ook Johannes de evangelist was bekend alsook Maria van Magdala, zij was in die tijd een redelijk bekende hogepriesteres. De leringen van Jezus die zo her en der door de evangeliën staan, zijn volgens sommigen onmiskenbaar van Egyptische oorsprong en ook de wonderen welke hij verrichtte, waren daarvoor al diverse keren aan anderen -met name ook Egyptenaren -toegeschreven.

Wanneer hij deze wonderen daadwerkelijk heeft verricht was hij dus beslist niet de eerste, of de enige. Er gemakshalve even vanuit gaande dat Jezus daadwerkelijk in een stoffelijk lichaam leefde, en hij een deel van de hem toegeschreven daden daadwerkelijk uitvoerde en daarnaast zijn onbekendheid in Palestina, wijst dat er op, dat hij dan hoogstwaarschijnlijk uit de Egyptische school kwam, of misschien wel een Egyptenaar was, want de Joodse geschiedschrijving -welke ik persoonlijk betrouwbaarder acht dan de christelijke kerkgeschiedenis -heeft hem nooit als Jood erkend. Veel waarschijnlijker is dat de kerk deze wonderen wilde gebruiken om de eenvoudige mens te imponeren en aan te geven dat Jezus werkelijk van een hogere klasse was, dat hij een zoon van God was.

Johannes de Doper verkondigde zelf ook Egyptische wijsheden en het lijkt mogelijk dat beiden uit dezelfde school kwamen. Jezus is zeker geen Esseen geweest, zoals sommigen beweren, want zijn omgang met Maria van Magdala spreekt boekdelen en de Essenen waren ongehuwde, dikwijls zeer fanatieke, vrijheidstrijders en monniken die de gemeenschap met een vrouw verafschuwden.¹)

Dit zou ook niet kunnen daar de Essenen beslist niet onomstreden waren. Bij de beschrijving van het levenspad van Jezus is duidelijk met allerlei toen levende gevoeligheden rekening gehouden.

¹) Wanneer we de persoon Jezus bezien zoals hij is beschreven in het N.T. dan kunnen we slechts constateren dat deze man een mislukkeling was. Hij werd sterk -veel te sterk - geleid door zijn zielszijde. Het mannelijke aspect kwam nauwelijks aan de orde, hij was echt een vreemdeling. Dit wijst erop dat deze man op de neergaande spiraal van de Jakobsladder leefde en een voortijdig einde vond aan het mentale aardse kruis, zodat de stilte van het onbewuste rijk zich over hem kon ontfermen.

Er bestaat een theorie die leert dat Jezus met Maria van Magdala eenzelfde soort verhouding had, als de Egyptische "god" Osiris had met Isis.

Osiris –Isis -Horus is de Goddelijke drie-eenheid Vader, Moeder en Zoon, die model heeft gestaan voor de latere patriarchale christelijke drie-eenheid; Vader, Zoon, en Heilige Geest. Persoonlijk kan ik me in mythologische zin in deze stelling wel vinden. In het bizarre mannelijke denken van het begin van onze jaartelling werd het vrouwelijke aspect vervangen door de onzijdige Heilige Geest.¹) Hoe dan ook, volgens de bijbel heeft Johannes gezegd: Die na mij komt is sterker dan ik en daar moeten we het mee doen.

¹)Zij hierbij opgemerkt dat in het Hebreeuws de Heilige Geest, als een aspect van de ziel, vrouwelijk is.

Over Jezus, die door het Nieuwe Testament wordt beschreven als zijnde de mythische Zoon van God, maar die door de latere kerk als de stoffelijke Zoon van God aan ons werd gepresenteerd, doen veel verhalen de ronde. Dit komt natuurlijk voor een belangrijk deel door de historische onbekendheid van deze persoon. Er is niet, of nauwelijks over hem geschreven en daardoor is er in de geschiedschrijving geen ijkpunt te vinden waaraan de evangeliën, met betrekking tot de persoon Jezus, getoetst kunnen worden. Mede doordat de evangeliën (geschiedkundig) zo onbetrouwbaar zijn, -er is minimaal sprake van een zeer slechte notulering -¹) wordt steeds opnieuw gezocht naar de ware Jezus. Wie was hij, deze vreemdeling van Galilea, en wat waren nu precies zijn ideeën en idealen.

Eigenlijk had dit allemaal niet zo belangrijk behoeven te zijn, ware het niet dat de latere kerk steeds heeft getracht de figuur Jezus en zijn daden 'materieel' waar te maken. Dit proces voltrekt zich ook heden nog steeds bij heilig of zaligverklaringen, dan worden er allerlei wonderen en goede werken gepresenteerd, voor de buitenstaander uit de duim gezogen, om een en ander te motiveren. Voor Jezus werden vier evangeliën vol wonderen gepresenteerd om hem te kunnen bevorderen tot zoon van God en redder der mensheid. Het volk wil brood en spelen en een verlosser en daar speelde de kerk op in. Jezus is zodanig gemythologiseerd dat de gelovigen hem aanbidden inplaats van de onzichtbare god.

Dit alles is de oogst van de kerk die meende de mystiek in te moeten ruilen voor materieel gewin. Het heeft de kerk behaagd een prachtig mythologisch verhaal grofstoffelijk in te kleuren. Persoonlijk acht ik de persoon Jezus uit de mythe niet zo belangrijk, maar de christelijke kerkgeschiedenis wél -zij hebben hem persoonlijk belangrijk gemaakt -Jezus werd immers de hoofdfiguur van een zeer discutabele verzoeningsleer. Dit vraagt om een correctie.

¹) Deze slechte notulering wijst er op dat we te doen hebben met een niet in de materie bestaand figuur, die werd geboren uit een maagd en opgroeide in het toen nog niet bestaande Nazareth. Geboren uit een maagd betekent dat het een gedachte is of een -in het hart gevoelde -emotie, een wensdroom.

Wie was dan deze Jezus waarover geschreven werd dat hij een zoon van de timmerman Jozef was? Hij werd geboren in Bethlehem en groeide op in Nazareth. Mooi, maar Nazareth bestond in die tijd nog niet.

Dat betekent direct al dat hij een mythisch figuur een Legende was. Toch bestaan er verschillende lezingen over deze mythische godenzoon.

Sommigen beweren dat hij een vrijheidstrijder was die uiteindelijk werd gekruisigd, maar daarbij dermate werd verdoofd, dat hij de pijn kon verdragen en levend van het kruis werd gehaald, waarna hij in het graf zodanig genas van zijn wonden, dat hij na drie dagen dit graf kon verlaten om elders verder te genezen, waarna de hele mythe verder werd nagespeeld. Tenslotte reisde hij naar Egypte en vandaar zou hij, of in elk geval zijn nageslacht, naar het veilige Zuid Frankrijk zijn vertrokken.

Er bestaat ook een theorie dat Jezus een jongere tweelingbroeder had en dat deze Ben –Juda -Thomas, hem zou hebben verraden. Ben –Juda -Thomas zou dat overigens met grote tegenzin hebben gedaan. Hij speelde de Judasrol in het drama en kreeg daar later zoveel wroeging over, dat hij zelfmoord pleegde. Ook dit is weer een uitleg vanuit de gedachte dat deze Jezus daadwerkelijk werd gekruisigd. Hoewel kruisiging in die tijd wel voorkwam wijst, behalve de latere uitleg van de kerk, echter niets daar op.

Weer een andere theorie verkondigt de stelling dat Jezus onder de naam Joshua als een vrijheidsstrijder heeft geleefd en een jongere tweelingbroeder had genaamd Ben -Juda -Thomas. Deze Ben -Juda werd door Jezus benoemd als zijn remplaçant, als zijn plaatsbekleder. De discipelen kibbelden over wie de belangrijkste was, maar Jezus zou zijn jongere broeder, de esotericus van de twee, hebben aangewezen.

Terwijl Joshua met Maria en/of Maria -Magdala en een aantal discipelen zijn laatste avondmaal vierde, in verband met zijn vertrek (vlucht) naar Egypte, stond de arme Ben –Juda -Thomas voor Pilatus, die hem vroeg: Zijt gij de koning der Joden? waarop Ben -Juda antwoordde: Gij zegt het! Hij ontkende het niet en bevestigde het ook niet. Deze plaatsbekleder werd later gekruisigd.¹)

¹) In deze versie komt, misschien onbedoeld, naar voren dat in dit tijdsbestek de esoterie aan het kruis werd genageld en een wrede dood stierf terwijl de materialist Jezus terugkeerde naar de vleespotten van Egypte, om vandaar door Libië en Algerije verder te reizen naar het beloofde land: Zuid Frankrijk. Waar ik heenga kunt gij mij niet volgen voegde hij Simon Petrus toe.

Een vierde theorie leert ons dat de kruisiging een symbolische hogere inwijdingsrite was, zoals ook Lazarus had meegemaakt, toen hij door Jezus uit de dood zou zijn opgewekt. (Deze dood zou men ook als een rituaal dienen te zien). In sommige ritualen wordt de wijdeling symbolisch door de dood geleid en tot opstanding geroepen. Welke uitleg we ook tot de onze maken, het blijft een probleem dat de Jezus uit het Nieuwe Testament historisch zo onbekend is, maar wellicht heeft de vroege kerk hem daarom wel gekozen. Uit al deze varianten wordt echter wel duidelijk dat de meeste onderzoekers uitgaan van het stoffelijke bestaan van deze Jezus. Vermoedelijk wilde de vroege kerk en later ook Koning Constantijn, echter helemaal geen mens van vlees en bloed als vaandeldrager, maar een mythische figuur -zoals Adam en Eva -die ook alleen een esoterische waarheid verzinnebeelden.

Het lijkt mij persoonlijk het meest waarschijnlijk dat een regionaal bekende rebelse jongen ooit ter dood veroordeeld en gekruisigd is, waarna de geruchtenstroom en de mythevorming hun (heilzame?) werk kon verrichten zodat hij geleidelijk (na 300 jaar) kon uitgroeien tot een koningszoon, een zoon van God en een verlosser der mensheid.

Meestal lijkt mij dit de meest aanvaardbare theorie. Het is natuurlijk ook geen successtory als je op je dertigste aan een kruis sterft, derhalve leent zo'n verhaal zich goed voor een mythe die een stoffelijke verliezer kan omtoveren in een geestelijke overwinnaar.

Hoe dit allemaal ook zij, welke uitleg uw voorkeur ook heeft, de kerk en de gelovigen hadden niet voldoende aan een mythe en zij bedachten allerlei stoffelijke varianten op dit gebeuren. Telkens als er delen van het N.T. werden herschreven werd de mythische persoon Jezus meer stoffelijk ingekleurd opdat we het maar zouden kunnen vatten met onze beperkte zintuigen. ¹)

Hoe dichter zijn heiligverklaring naderde hoe meer wonderen aan hem werden toegeschreven. De mens is kennelijk niet tevreden met hetgeen "god" hem gaf en bedenkt daarbij zelf een verhaal op het eigen knullige niveau. De huidige Jezus is een schepping van de kerk, omdat de -in erbarmelijke omstandigheden levende -gelovigen daaraan behoefte hadden. Jezus werd geïdealiseerd en de hemel ingeschreven, zoals ook het -steeds mooier wordende -hoofd van Tupac Amaru voortleeft in de Indiaanse gemeenschap van Peru.

¹) De mythe van Jezus vertelt de helft (het verlossingsdeel) van het universele verhaal dat de mens uit het dierenrijk voortkomt (dit wordt summier aangegeven met het feit dat hij in een stal werd geboren) en leeft in het mentale rijk gekruisigd door de vier krachten (Vuur, Aarde, Water en Lucht) geest, materie, emotie en verstand.

Tenslotte sterft hij aan dit kruis en incarneert opnieuw in de materie. Kerstfeest, Pasen en Pinksteren vertellen op weergaloze wijze dat er Reïncarnatie bestaat! De cirkels van de evolutie sluiten zich steeds meer. Bij het Midwinter kerstfeest herdenken we de geboorte van een mens, bij het voorjaar Pascha sterft deze volwassen mens en bij het midzomer Pinksterfeest herdenken we de terugkeer van de geest van de gestorvene in de conceptie van een nieuwe mens, zodat met kerstfeest opnieuw een kindje geboren kan worden. Deze cirkel valt geheel binnen het mentale verlossende deel van de schepping.

Hierop zeide Samuel tot Isaï: "Zijn dit al de jongens?" Deze antwoordde: "De jongste ontbreekt nog; zie, hij weidt de schapen." Toen zeide Samuel: "Laat hem halen, wij zullen niet aanzitten voordat hij hier gekomen is".

Daarop liet hij hem halen. Hij nu was rossig, ook had hij mooie ogen en een schoon voorkomen. Toen zeide de Here tot Samuel: "Sta op, zalf hem, want deze is het". Samuel nam de oliehoorn en zalfde hem temidden van zijn broeders. Van dien dag af greep de geest des Heren David aan. Samuel stond op en reisde naar Rama.

Jezus, de zoon van Jozef, de zoon van David, kwam zes dagen voor het Pascha in Bethanië -waar Lazarus was -aan. Zij richten daar voor hem een maaltijd aan, die Martha opdiende. Maria dan nam een pond echte kostbare nardusmirre en zalfde daarmee de voeten van Jezus.

Het hoofd van David, de jongste zoon van Isaï, werd door een erkende profeet van het oude Faëton gezalfd, hier was ordening en gezag, verleend door de hiërarchie aanwezig. Een toekomstige overwinnaar wordt gezalfd! De voeten van Jezus werden door Maria van Bethanië gezalfd; een onbekende vrouw uit het volk zalft de voeten van haar heer.

Samuel zalfde het hoofd van "god"s uitverkoren zoon David de overwinnaar en Maria zalft de voeten van Jezus, een verliezer.

Beide zalvingen hebben zowel een universele als een mentale uitleg. Davids hoofd werd gezalfd, dat wil zeggen dat hij geroepen werd tot een grootse taak, in hem werd het geestelijke geactiveerd. Jezus, voeten werden gezalfd, ten teken dat hij gebonden was en sterker gebonden werd aan de aarde. Hier wordt bedoeld dat hij tenonder zou gaan in de materie. Samuel is hier de afgezant van de "god" van Israël en hij vertegenwoordigt de afdalende goden die zich tenslotte verzamelden in de oude godsdiensten, waarvan de meeste thans nog nauwelijks bestaansrecht bezitten.¹)

Aardemens Maria echter vertegenwoordigt Terra, het grofstoffelijke; dit uit onderwereld van Terra voortgekomen lichtje zalft haar meester, symbolisch de laatste van het koninklijke geslacht, om hem voor te bereiden voor zijn verdere afdaling.

Hoe we het ook wenden of keren; het resultaat van deze zoektocht is telkens weer: David werd door de hemel gezalfd en Jezus door de aarde. David werd geestelijk (hoofd) en Jezus stoffelijk (voeten) gezalfd. David door een hogepriester van De Elohim en Jezus door een uit de aarde voortgekomen vrouw. ²)

David was een Christus voor de "goden" en Jezus werd tenslotte het verlossingssymbool voor de uit aarde voortgekomen mens.

¹) Toch kan de hedendaagse toerist in het moderne Midden Oosten nog wel vormen van deze oude godsdiensten ontdekken.

²) Ik zou er dringend voor willen pleiten beide gebeurtenissen symbolisch te zien. Als mythologische voorbeeldverhalen.

Maria van Magdala betekent in het Hebreeuws: Maria de Grote, of Maria de Verhevene. Was Jezus alleen maar bij de gratie van Maria van Magdala een gewijde, was hij alleen bij de gratie van Johannes de Doper een uitverkoren dopeling?

Nardusmirre, waar Maria van Bethanië Jezus mee zalfde, werd meestal gebruikt bij de balseming van overledenen. Wilde Maria van Bethanië hiermee te kennen geven dat er een eind kwam aan zijn mentale bestaan? Wilde zij zijn afscheid voorbereiden? Wilde ze een tijdperk afsluiten en een nieuwe tijd inluiden? Wil deze mythe ons zeggen dat het oude tijdperk definitief voorbij is en dat er aan de horizon een nieuwe mentale tijd naakt?

Allemaal vragen waar ooit een helder antwoord op kan komen, mits deze gegevens niet zijn vernietigd, of alsnog een prooi van de papierversnipperaar worden. Ook de christelijke theologie worstelt al eeuwen met het probleem dat hun Verlosser door een vrouw werd gezalfd. Zij worstelen trouwens met het hele nieuwe testament dat een samenvoeging is van een aantal verhalen en mythen en al dan niet moedwillige geschiedvervalsing. De eenvoudigste vragen kunnen deze theologen niet beantwoorden, zo weten deze moderne schriftgeleerden niet wáár de evangeliën werden geschreven, noch is hun bekend door wié ze werden geschreven.

Het huidige christendom bestaat voor het overgrote deel uit volgelingen van Lucifer, het in de aarde neergedaalde licht.¹) Zij hebben het diepste donker achter zich gelaten en zouden hun voorland beter moeten leren kennen, waarna ze zouden begrijpen dat de verzoeningstheologie gewijzigd dient te worden. Zij zouden moeten inzien dat Jezus hun niet komt redden, maar hun de weg wil aangeven welke ze zelf dienen te gaan.²) De Jezus -mythe geeft symbolisch de weg aan welke het ganse menselijke geslacht dient te gaan en voor grote delen reeds is gegaan.

Het dogmatische christendom dient zich daarom te wijzigen in een vrijzinnig christendom, en vandaar uit naar de Vrijmetselarij waar ieder mens individueel in volle vrijheid kan werken aan zijn eigen ruwe steen.

¹) Nog steeds leeft de gedachte dat de ziel van een deel van de bewoners van ons mentale gebied niet is afgedaald in het animale rijk, en daarom niet geroepen is te reïncarneren. Zie ook Origenes.

Jezus is een gedachte die is ontstaan diep in het liefdevolle hart van de tempelmaagd Maria. Een gouden gedachte die leeft in het licht. Maria droeg hem in haar hart en dát heet onbevlekt ontvangen. Geen biologisch wonder, maar gewoon zoals het er staat. Jezus was een idee van Maria. Zij schiep hem in haar gedachten. In de patriarchale Joodse wereld, schiep de tempelmaagd Maria een man die liefde was. Die tot geen enkele prijs wilde heersen, die alleen maar wilde dienen. Hij bestond in het hart van Maria. Hij was haar droombeeld.

Maria betekent: Zij die uit het water is gekomen. Water is synoniem voor gevoelens, voor de emoties van onze ziel. Jezus is geboren uit de gedachten, gevoelens en emoties van Maria. Zij, die uit het water is voortgekomen schiep in haar gedachten een man die liefdevol, opofferend gezind en onpeilbaar was. In de toenmalige harde samenleving schiep zij een gedachte. Een gedachte die leeft in het Licht, zij schiep een gedachte die liefde was, die gestorven is en begraven en weer is opgestaan. Onvergankelijke liefde.

Opgaan, blinken, verzinken én opnieuw weer opgaan, volgens het eeuwige principe. Liefde overwint immers alles, zij is van eeuwigheid.

Wanneer we "god" zien als de Universele Geest van het Licht, als de grote gedachte die leeft in het Licht en we zien Jezus als de hoofdfiguur uit een mythe die uit een gedachte is ontstaan die diep in het liefdevolle hart van de tempelmaagd Maria leefde, dan kunnen we het mysterie nog weer dichter benaderen. Een gouden gedachte die leeft in het licht, die leeft in het verlichte hart van Maria.¹)

Maria droeg hem –Jezus -in haar hart wat wordt bedoeld met onbevlekt ontvangen. Zij schiep hem in haar gedachten. Adam werd, ook mythologisch, door hoog ontwikkelde mensen bedacht cq geschapen en Jezus werd onbevlekt door Maria geschapen.

Adam was derhalve het scheppingsproduct (gedachtegoed) van een afdalende "god" en Jezus was het scheppingsproduct (de hoopvolle verwachting) van de oprijzende mentale ziel. Adam behoort bij de Boeddhist die gelooft dat de zielen van zijn gestorven ouders terugkeren in een heilig dier. Jezus hoort bij de christen die gelooft dat de zielen van zijn gestorven ouders in de hemel wonen. Samen vormen zij de gehele realiteit.

In het Vissentijdperk dat bekend staat om zijn offerbereidheid schiep Maria een man die zichzelf wilde opofferen. Dat is de verlossingstheorie.

Wordt in de scheppingsperiode keer op keer een aspect toegevoegd, met elkaar verbonden, in het verlossingstijdperk behoren we deze weer los te laten. Ons instinct om te vermenigvuldigen dienen we te bekeren, om te keren in het delen. Wordt in het scheppende deel van de mens veel aandacht besteed aan het materiële, thans is de tijd aangebroken de aandacht te richten op het geestelijke.

¹) Maria staat op haar beurt symbool voor de uit het water opgerezen mensheid. De vrouwelijke -van oorsprong animale -ziel vestigt zich in het stoffelijke lichaam van de mens en rijst daarmee op uit het onbewuste animale bestaan en zij zoekt een symbool, een archetype, waaraan ze zich kan vasthouden en waarop ze zich kan richten. Zij schept een Verlosser, een troostend denkbeeld die de weg wijst waarlangs de evolutie kan verlopen.

Pontius Pilatus, een Romeinse stadhouder, laat een Palestijnse rebelse jongeman ter dood brengen en een onmachtig onderdrukt volk bouwt rond dit gebeuren een mythe van de hoop. Ongeveer vijftienhonderd jaar nadien laat de Spaanse onderkoning van Peru, Francisco de Toledo in naam van het dan inmiddels heersende christendom de koning der Incas uit Tiahuanaco ontvoeren en onthoofden. Ook deze dertigjarige, wat wereldvreemde jonge koning Tupac Amaru stierf een publiekelijke dood en ook hier ontstond nadien een mythe. Beide gebeurtenissen hebben veel gemeenschappelijke eigenschappen, maar de belangrijkste is dat in beide gevallen het tegendeel werd bereikt van hetgeen oorspronkelijk werd beoogd.

Het werkt ook altijd contra productief wanneer men jonge revolutionairen gevangen zet (Soekarno -Mandela). Dat is de eeuwigdurende strijd van de bestaande machthebber (die moet wijken) voor de nieuwe (die moet komen).

Door dit inzicht kunnen we het christelijke verhaal ontdoen van allerlei vreemde godsdienstige en half religieuze gedachten en daarmee terugbrengen binnen het patroon van de normale kosmische evolutieverschijnselen. In de beide genoemde voorbeelden speelden Pontius Pilatus en Francisco de Toledo een hoofdrol. Door hun beslissingen kwamen onomkeerbare ontwikkelingen tot stand. Doch het meest van al kunnen wij hier de kosmische wetgeving van opgaan, blinken en verzinken én opnieuw weer opgaan, ontdekken.

Op keerpunten in de geschiedenis gebruikt de evolutie graag leiders die, door gebrek aan inzicht, de juiste fouten maken.

Sommigen wordt het toegestaan heel erg te blunderen ten opzichte van bepaalde personen (Pontius Pilatus- Francisco de Toledo) maar anderen voerden het eigen volk naar de afgrond. (Adolf Hitler -Jozef Stalin -Lon Nol -Saddam Hoessein - Slobodan Milosewitc -Osama bin Laden zijn daarvan historische voorbeelden) Zij bereikten allen het tegendeel van hun oorspronkelijke doeleinden.

Wat is dat? Wat betekent het in overdrachtelijke zin te lijden onder Pontius Pilatus? Lijden onder Pontius Pilatus doen we allen wel eens.

Soms speelt een ander de rol van Pontius Pilatus, soms spelen we zelf deze rol. Soms lijden we onder een ander, maar heel vaak lijden we onder het zelf gekozen juk.

Pontius Pilatus is de luilak in ons, hij kiest de weg van de minste weerstand, hij trekt zich terug als het wat moeilijker wordt, hij is een dubbelfiguur zonder ruggengraat. Hij spreekt met twee tongen, hij is de onbewust levende levensgenieter, waarvan de ene helft zegt: Ik vind geen schuld in deze mens en de andere helft geeft hem daarna, om geen problemen te krijgen, over om gekruisigd te worden. Hij is degene die het wel goed weet, maar het gemakkelijker vind de weg van de minste weerstand te kiezen.

In de mythe zei Pontius Pilatus: Ik vind geen schuld in deze mens. En wat deed hij? Hij liet een onschuldige kruisigen! Omdat dat gemakkelijker was. Dan was hij van het gezeur af!

Ook wij kijken wel eens even de andere kant op. Dan spelen we voor Pontius Pilatus. Dat doen we vaker dan goed voor ons is. Wij spelen zelf ook nogal eens voor slapjanus, maar we lijden zelf op onze beurt ook weer onder andere slapjanussen. De ene keer lijden we er onder, de volgende keer doen we het zelf -en nog vaker zijn we beide, soms zelfs tegelijkertijd. Dan zijn we zelf het prototype van de slapjanus en als we dat ontdekken, wanneer we ons daarvan duidelijk bewust worden dan lijden we dáár het allermeeste onder. We lijden onder onze eigen gemakzucht, ons kiezen voor de makkelijkste weg.

En hoe moet je dat nu veranderen, wat kan je daar aan doen? Je kunt doen wat je hart je ingeeft, natuurlijk, maar dat is nu juist zo moeilijk! Wel, je kunt je ook terugtrekken uit deze wereld, je kunt gaan wonen in een boerderijtje zonder radio of televisie, of in je plattelands bungalowtje juist wél voor de televisie naar alle ellende gaan zitten kijken, die uit je omgeving of vanuit verre landen tot je komt.

Dat er veel mensen honger lijden en langzaam naar de dood toe glijden, is erg... ik neem nog wat kalkoen, ik.. kan er immers niets aan doen!

Toch, misschien kan ik bewuster gaan leven. Met hart en ziel gaan leven. Ook wij lijden nog steeds onder gemakzucht en liefdeloosheid. En waar wij nu onder lijden, dáár heeft Jezus ook onder geleden, want hij was ook een mens, net als u en ik. Die geleden heeft onder Pontius Pilatus, beter gezegd: Die geleden heeft onder onverschilligheid, geestelijke luiheid, gewetenloos egoïsme en harteloze liefdeloosheid. Dáár leed hij onder, daar lijden wij ook onder.

Pontius Pilatus is het archetype voor dualisme, voor tweedracht, voor het gespijkerd zijn op het kruis van de twijfel.

Daarom liet hij Jezus kruisigen omdat Jezus zo als voorbeeld van de twijfel kon dienen. Ook wij lijden aan twijfel dan zeggen we het ene en doen het tegengestelde. Het is de eeuwige strijd tussen geest en materie.

Ook de Jezus uit de mythe leed onder zijn nog niet heilig zijn, zijn niet één zijn, hij leed onder zijn gekruisigd bestaan. Dát is de esoterische betekenis van lijden onder Pontius Pilatus. Lijden door innerlijke verdeeldheid. Verscheurd worden door tweedracht. Gekruisigd worden door de twijfel. Tegelijkertijd horizontaal en verticaal leven. Besluiteloos zijn. De kwelgeest Pontius Pilatus verdwijnt uit ons leven als we Maria gaan volgen, als we liefde laten heersen. Als onze liefde zo sterk is geworden dat ze de angst en de verdeeldheid overwint zagen we de dwarsbalk van het kruis. Liefde overwint het duale kruis van de twijfel en we ontvangen een analoog verticaal vertrouwen. Zo evolueert de via Crusis naar een via Lucis, en wordt de kruisweg een weg naar het Licht!

Wat betekent het in de mythe van Jezus, dat hij in een stal werd geboren, en dat hij zijn leven eindigde aan een kruis, waarom stonden er drie kruisen op Golgotha?

Geboren worden in een stal wordt dikwijls uitgelegd als armoede, hij de koningszoon werd onder behoeftige omstandigheden geboren. Dat is een waarschijnlijke materiële uitleg. De diepere betekenis is echter dat Jezus afdaalde naar de onderste regionen van het mentale rijk omdat voor hem -de inmiddels onbewust levende godenzoon -geen plaats meer was in de herberg van het mentaal menselijke rijk. Zijn ziel was te diep verduisterd om nog in het mentale gebied te kunnen functioneren. Tussen Os en Ezel geboren worden die synoniem zijn met domheid en halsstarrig gedrag betekent dat de ondergang aanstaande is!

Het is geen nieuws. Het is dagelijkse kost, iedereen hangt namelijk aan zijn eigen kruis. Elk huis draagt zijn eigen kruis, het is geen wereldnieuws; de boer wist dit ook en hij ploegde voort! Er waren belangrijker dingen te doen dan open deuren intrappen.

Elk mens draagt zijn kruis, zo is dat nu eenmaal, meer nog, hij draagt drie kruisen. Dat valt ook te begrijpen, drie kruisen; één van het geestelijke, één van de ziel en één van het menselijke lichaam.

Een vast kruis voor het lichaam, een hoofdkruis voor de ziel en een beweeglijk kruis voor de geest. Of, zoals het ook wordt gezegd: Een voor het dier, een voor de engel en een voor de mentale mens, de drie-eenheid die wij in ons lichaam huisvesten. Wie alleen op het mentaal menselijke kruis leeft, heeft het dier en de engel met elkaar verzoend.

We kunnen nog opmerken dat Jezus aan het middelste kruis stierf, dat van het mentaal menselijke, hij heeft zijn levensopdracht voltooid, een grote witte duif stijgt op naar de hemel en hij ontvangt de geestelijke zegening: Opdracht volbracht, Vrede zij met U.

KERKVADERS EN ANDEREN UIT DE ROEMRIJKE

GESCHIEDENIS

INHOUD

Paulus

Katholieke kerk

Plato

Boeddha, Mohammed, Jung

Zoroaster

Augustinus

Constantijn

Nicea

Maçon

Origenes

PAULUS

Saulus koesterde een blinde haat jegens de eerste volgelingen van de vroege Jezus beweging. Niet dat hij veel problemen had met de nieuwe leer, dat interesseerde hem niet zozeer, maar hij vocht tegen de opkomende nieuwe generatie. Bang dat deze getalsrijke groepering de macht zou grijpen bestreed hij hen te vuur en te zwaard. Overal om hem heen ontwaarde hij de verloedering en de neergang van oude gewoonten en goede zeden, welke door het oude wellicht enigszins elitaire denken tot dat moment als juist werden ervaren. Toen hem echter, tijdens zijn zesdaagse duisternis, als door een bliksemflits, duidelijk werd dat hij zich op een heilloos pad bevond, veranderde hij van strategie en wierp hij zich op als een leider van de massa. (De natuur heeft meerdere middelen om een ommekeer te veroorzaken in het leven van een mens) Door deze bekering behield Saulus toch de macht over dit in duisternis wandelende volk. Hij werd weer ziende, zes dagen duurde deze duisternis waarna hij het licht zag, en nu drong de werkelijkheid tot hem door, hij bekeerde zich 180 graden en zag in dat hij zich moest inzetten vóór het arme volk. Dit kon heel goed met behulp van het evangelie van Jezus Christus.

Hij was bekeerd!

Eerst vervolgde hij de volgelingen van Jezus te vuur en te zwaard en korte tijd later verdedigde hij de Jezus theorie. Hij werd een ander mens en veranderde zijn naam in Paulus en daarna heeft hij zich ingezet het Oude denken te redden en geschikt te maken voor grootschalig grofstoffelijk gebruik. Het geestelijke denken van de “goden” werd verstoffelijkt tot een begrijpelijk verhaal, voor diepgezonken onontwikkelde mensen, die juist opnieuw het mentale gebied betraden. Het volk dat in duisternis was gedompeld zag een nieuw licht. De felheid van dit licht werd door Paulus aangepast aan zijn persoonlijke denkbeelden.

Hij was een van de belangrijkste mensen die het gedachtegoed van de “goden” van allerlei vreemde neo godsdienstige kenmerken heeft voorzien en hij heeft zich ook met hart en ziel ingezet de nieuwe kruisdood versie in omloop te brengen en aanvaard te krijgen. Zo fanatiek hij ooit de eerste christenen vervolgde, zo fanatiek verdedigde hij nu de nieuwe leer. Zo zat hij nu eenmaal in elkaar.

Na zijn bekering was er voor Paulus alleen maar de Jezus, zoals hij die verkondigde, hij had het hele verhaal aangepast en in duidelijke bewoordingen uiteengezet. Wanneer hij er op werd aangesproken, dat het niet met de feiten in overeenstemming was hetgeen hij verkondigde, omdat Jezus helemaal niet aan het kruis gestorven was, dan zei hij eenvoudig: wat mij betreft; ik predik Christus en dien gekruisigd.

Twee strijders Paulus en koning Constantijn stonden aan de basis van het instituut kerk. Daarvan heeft de kerk van Rome gebruik gemaakt en zij is daarna zelfstandig verder gegaan op dit pad en -dikwijls met harde hand – is de blijde boodschap verkondigd. Ik predik Christus en dien gekruisigd, werd de slagzin waarmee, verder in de tijd, elke oppositie werd gesmoord. Soms letterlijk.

KATHOLIEKE KERK

Terug bij het historische verhaal zien we dat verder in de tijd de Islam zich ontwikkelde als de tweede westerse godsdienst en dat daarop verschillende Ridderorden hebben getracht deze twee godsdiensten met elkaar te verenigen. Daar werd door de kerk van Rome echter heel strijdbaar op gereageerd. In een dualistische wereld hebben ook kerken een vijand nodig, om hun ongerief op af te reageren. Nu kwam alles in het teken van polarisatie te staan, de christelijke kerk had voor het eerst een echte vijand en zij koos volledig voor de eigen dogmatische uitleg. Trompetgeschal klonk door de dreven en men verzamelde zich rond het kruis. Door gebruik te maken van een vijand konden de eigen gelederen worden gesloten en kon er eindelijk een duidelijke kerkelijke structuur opgebouwd worden. Het opbouwen van het instituut kerk werd belangrijker dan de armen van geest de weg tot het licht te wijzen. Inmiddels werden de godsdienstige dogma's steeds materiëler. Bijna 2000 jaar leven we nu al weer met het eenzijdige verhaal van Rome en nog is het einde niet.

Natuurlijk, er zijn ook nu nog steeds vele vechtlustige godsdiensten en mogelijk zullen ze nog heel lang blijven ook, maar toch vervalt de kracht van de strijdende en triomferende kerk steeds meer, hoewel ook daarvan een aantal uiterlijke kenmerken ons zeker nog een lange tijd zullen vergezellen. Een zichzelf herhalende groep, die geleidelijk niet meer in het eigen dogma gelooft, verdwijnt daarna in de grijze geschiedenis en daar hoeven wij niet zo erg bedroefd over te zijn.

De Paulinische katholieke kerk van Rome heeft gedurende zeventien eeuwen erop gehamerd dat we zelf ook van geen kant deugen en dat dogma past ons ook wel op onze sombere dagen.

Door er op te wijzen dat niet alleen de ander slecht is, maar dat we zelf ook in zonde ontvangen en geboren zijn, heeft de kerk willen bereiken dat sommigen van ons zich wat minder controversieel zouden opstellen tegen andersdenkenden. Daarvan zijn enkele sporen van succes te bespeuren. Wat ook de bedoelingen van de kerk zijn geweest, onderdanigheid, nederigheid en of afhankelijkheid, sommige dogma's zijn niet zonder resultaat gebleven. Het is in elk geval duidelijk dat de kerk van Paulus bij haar opbouw dankbaar gebruik heeft gemaakt van de ideeën van Plato, beschreven in zijn Utopia.

PLATO

Plato leefde van (428-347 v C) en Paulus was in meer of mindere mate een vrijgevochten leerling van dezelfde Griekse school, maar op sommige punten leek hij meer een volgeling van bijvoorbeeld Pythagoras; deze stelde net als Plato, voor de eenvoudige gelovige, een beheerst seksueel gedrag zeer op prijs. De oude Griekse school wenste ook een beheerst seksueel gedrag. (Paulus zei dan ook: Wie trouwt doet goed, wie niet trouwt doet beter). ¹)

Het ontwikkelde Griekse denken had weinig problemen met de seksuele geaardheid van de geestelijk ontwikkelde mens, maar voor de onderontwikkelde mens - wier zielen uit het animale waren opgerezen - en nog weinig mentale kennis bezaten, hield men andere maatstaven aan. Hier was dus duidelijk sprake van Licht dat door de animale materie was gegaan en zo opnieuw in de mentale sfeer was teruggekomen en Licht dat rechtstreeks uit de hemelen kwam of in elk geval meerdere incarnaties in de mentale sfeer had ervaren.

Paulus die mijnsinziens beslist Plato's Utopia moet hebben gekend bouwde een kerk die vergaand aan deze theorie voldeed. In dit Utopia was een grote plaats gereserveerd voor de godsdienst. Een godsdienst was noodzakelijk (volgens Plato) om de lagere klassen tevreden te houden en hen iets te bieden in de grauwe sleur van elke dag. De Wachters van Plato werden de priesters van de kerk. Overigens waren het latere Russische Staatscircus van de USSR en de heilstaat van de DDR ook varianten op Plato's Utopia. Doch alleen de kerk van Paulus had de tijdgeest mee en werd een daverend succes.

Plato verkondigde ook dat de ziel door te grote seksuele verlangens geblokkeerd kon raken. Een gecontroleerd seksueel gedrag -was de algemeen geldende mening - zou de opgaande weg van de diepgezonken ziel (de grofstoffelijke aardse mens) vergemakkelijken. Ook bracht hij dualisme in de liefde aan; er bestaat volgens hem een heilige liefde en een profane liefde en deze laatste kon dus niet goed zijn. Het ware geluk kon men slechts vinden in Agape, de niet lichamelijke ware Platonische liefde. Eigenlijk komen we ditzelfde thema telkens weer tegen.

Plato was een zeer bijzondere wijsgeer, hij had een behoorlijk ontwikkeld ego en soms zeer bijzondere denkbeelden. Heel opmerkelijk waren zijn ideeën over het menselijke hoofd. Het menselijke hoofd wordt wel meer zinnebeeldig in verband gebracht met de kosmos. Eigenlijk ligt alle kennis van verleden, heden en toekomst in ons hoofd opgeslagen. Hij zei dat het hoofd het meest goddelijke lid van de mens is, en heerser over het lichaam, wat louter bestemd is als voertuig van het hoofd. Hij veronderstelt dat het oorspronkelijke lichaam van de mens hermafrodiet en bolvormig was. (Het N.T. laat Jezus zeggen: Ik ben het hoofd en gij zijt de ledematen, met andere woorden: Ik ben er niet voor u, maar gij zijt er voor mij.)

Toen door de verdergaande materialisering behoefte ontstond aan stoffelijke voeding werd het lichaam ontwikkeld om daar in te voorzien. Tegelijkertijd kon het lichaam als voertuig dienen voor het hoofd. Samenvattend zouden we kunnen zeggen dat het hoofd is wat het was en dat het menselijke lichaam zich heeft aangepast aan de veranderende levensomstandigheden op Terra.

Op het andere (verlossende) wiel zullen we dus evolueren in de richting van een groter hoofd en een kleiner lichaam. Het hoofd zal steeds belangrijker worden en het lichaam zal steeds meer functies loslaten. Mogelijk is het zo dat het wezen, wat we onze ziel noemen, door de zodiak reist en van incarnatie naar incarnatie uiteindelijk tot vervulling komt in het hoofd.

Plato blijft er -in tegenstelling tot Paulus -steeds op wijzen dat het psychische ouder is dan het lichamelijke! Eertijds waren er volgens deze wijsgeer drie soorten mensen; te weten een man, een vrouw en een manwijf. Zij stierven niet maar werden steeds kleiner tot ze uiteindelijk in de aarde verdwenen. Pas na de ompoling van de aarde, toen daarna de zon in het oosten opkwam werd de mens oud en stierf tenslotte. Ook de onzijdige, of tweezijdige mens stierf in deze periode uit. Hij zegt ook dat de wereld zoals wij die zien louter een afbeelding is van ideeën. (Gedachten die leven in het licht) Met behulp van onze zintuigen kunnen we het ideaalbeeld echter niet aanschouwen. Hiervoor is intellectueel schouwen nodig waardoor men in het materiële het oorspronkelijke idee kan zien.

Plato was ook geen grote bewonderaar van de democratische regeringsvorm. Deze stond bij hem niet in hoog aanzien, evenmin had hij iets op met de politici en schrijvers die de democratische verworvenheden uitdroegen. Hij zei: "Het zijn darren, mannetjesbijen, te lui om te werken en ze produceren alleen maar zaad. Ze hebben slechts oog voor geld en macht en de waarde van een mens wordt dan uitgedrukt in zijn bezittingen.

Wil je als een dergelijke politiek leider succes hebben dan moet je iets van het 'volk' in je hebben." Volgens Plato is gelijk worden aan het 'volk' jezelf verlagen en zelfs psychisch verminken. "De oligarchische politici worden wanneer ze aan lager wal raken de leiders van de democratie, en bestelen daarna hun rijke vrienden in naam van het arme volk." (Hij verzet zich met hand en tand tegen een neergang op de ladder van de evolutie) "Elk gezag verdwijnt als de democratie haar vrijheid daadwerkelijk heeft bevochten. De psychische drang naar consumptie en de vrijheid om elke begeerte te bevredigen leidt tot ongebreidelde groei van de economie en daarmee opnieuw tot oorlog." ²)

Dit kan allemaal best waar zijn, maar voor mij is zijn denkbeeld over de psychische opbouw van de mens interessanter. De menselijke psyche is volgens hem geen eenheid. Oorlog bestaat tussen volkeren en mensen, maar ook in mensen. De tegenstellingen in de mens zijn legio, je kunt, zegt hij, dorst hebben, maar toch besluiten niets te drinken. Hij verheerlijkt daarna het rationele gedrag en veroordeelt de ziekelijke dierlijke emoties. Het verstand, of de rede behoort de emotie in toom te houden! Ook de zogenaamde gouden mens wordt door hem hoog geprezen.³)

Over deze veelzijdige schrijver valt heel veel te vertellen maar dit valt eigenlijk buiten de context van dit verhaal, daarom zal ik het hier maar bij laten.

¹) Dit gezegde is ook heel materialistisch uitgelegd, ik ga er echter vanuit dat hij hiermee de godsdienstige leiders bedoelde. De Wachters van Plato of de priesters van de kerk. Het is volgens hem beter de kerk te dienen dan de biologische voortplanting.

²) Over Plato zijn vele boeken geschreven; een handzaam boekje is dat van Gerard Koolschijn: Plato "De strijd tegen het democratische beest"

³) Met de gouden mens wordt altijd de astrale mens bedoeld. Overigens werd in deze tijd ook dikwijls bandeloosheid gepredikt. Wetten waren voor degenen die ze opstelden en zij die van deze regelgeving geen voordelen ondervonden werd aangeraden ze zoveel mogelijk te overtreden. In deze wirwar van gedachten en ideeën vond de Christelijke kerk een rijke voedingsbodem. Het is dan ook niet zo verwonderlijk dat zij zich veel met ordehandhaving en regelgeving bemoeide. Dat men dit alles op straffe van eeuwige verdoemenis predikte lijkt iets minder aanvaardbaar.

BOEDDHA.MOHAMMED.JUNG

Hoewel geen kerkvaders wil ik ook graag even aandacht voor deze twee godsdienstige leiders en de filosoof Jung. Gautama de Boeddha, (± 560-480 v C) die dus ver voor de tijd van Jezus leefde -en wiens moeder tijdens een visioen van hem zwanger raakte!- ¹) bepleit sterk, op het gebied van de seksualiteit de gulden middenweg te bewandelen. (Dit is de weg van de ouden, die door het licht van Kether, dat het middenpad beschijnt, wordt verlicht).

Hij zag niet zoveel in een eenzijdige platonische liefde, maar zag ook niets in een ongebreidelde zucht naar animale seks. De gulden middenweg dus en ook Jung meer dan 2000 jaar later (1875-1931) had daarover een duidelijke mening; hij meende dat er een harmonie moest zijn tussen het dierlijke aspect van de seksuele daad en het geestelijke aspect hiervan. "Onevenwichtige eenzijdigheid brengt schade toe", zo zei hij; "teveel dier jaagt de cultuurmens schrik aan, teveel cultuur brengt zieke dieren voort".

Tenslotte predikte ook Mohammed (570-632) -wie had ook iets anders verwacht -dat het Allah welgevallig was een deugdzaam leven te leiden.

Allen streefden ze een beheerst, gecultiveerd gedrag na en Paulus, hij leefde tijdens het begin van onze huidige jaartelling, (tussen Boeddha en Mohammed) was dus in een goed gezelschap, bij zijn streven de ziel van de mens te verheffen uit het onbewuste animale en om te vormen tot een mentale ziel. De natuurlijke Homo Erectus was grotendeels omgevormd tot een Homo Sapiëns en deze eenvoudige ziel diende verder gecultiveerd te worden; en wie zou het daarmee oneens willen zijn? Het is enerzijds te gemakkelijk daar kritiek op uit te oefenen, maar anderzijds behoren we wel van de gemaakte fouten te leren.

De primitieve natuurlijke rechtopgaande mens moest evolueren naar een redelijk denkend cultuurmens, een proces dat nog steeds in volle gang is en waaraan de huidige maatschappij wel iets meer aandacht zou mogen besteden. Het stimuleren van dit proces zou mijnsinziens een goede zaak zijn; dit kan onder meer geschieden door meer aandacht te vragen voor, en aan te dringen op naleving van, de normen en waarden van onze beschaving.

¹) Het zijn alle repeterende verhalen die hun bestaansgrond vinden in de schepping van de planeten welke -voordat er dualiteit bestond -uit het oerei zijn ontstaan.

ZOROASTER

Rabbi Rachmanides mocht dan wel denken dat "god" de mensen goed

had geschapen en dat daarmee ook het seksuele aspect was aanvaard; Paulus en later ook Augustinus dachten daar iets genuanceerder over.

Waar kwamen die gedachten eigenlijk vandaan? Zeshonderd jaar voor onze jaartelling leefde in het huidige Perzië een hogepriester Zoroaster en in zijn strijd voor het monotheïsme -de ene god -bedacht hij de duivel.¹) Zo kon hij alles wat wél bestond, maar niét paste binnen zijn leer, naar het rijk van satan verwijzen. De omgeving van Zoroaster nam deze theorie graag over, daar dit een probaat middel was om de eigen machtspositie aanzienlijk te verstevigen. Tegelijkertijd kon daarmee de beschaving verder opgebouwd worden, hetgeen toch steeds wel een van de belangrijkste argumenten van de godsdiensten is geweest.

Het is jammer dat deze verzonnen duivel niet net zo snel de achterdeur weer is uitgegaan, want dit idee van goede en kwade goden heeft het dualisme in de mensheid bevorderd. Bij de oude Egyptenaren en Grieken was een duivelsfiguur niet of nauwelijks bekend, maar vond, verder in de geschiedenis, ook een plaats in hun denken. In het Oude Testament is er sprake van verschil van mening in de hemel. (Met twee causale tegengestelde krachten die het universum in beweging houden, waar geen van beide als goed of kwaad wordt gekwalificeerd valt heel goed te leven.) In de meeste van de oude godsdiensten -all over the world -kende men echter tot dan het fenomeen duivel niet. (Wel dus de twee tegengestelde krachten) Zoroaster heeft hem bedacht en het christendom van Rome heeft de duivel in de armen gesloten. Meer dan Jezus heeft Judas vorm gegeven aan de katholieke kerk. Het bestaan van het kwaad is zelfs de belangrijkste pijler geworden waarop het geestelijk armoedige dogma van de katholieke kerk rust. Daardoor kon ook het dualistische "verhaal" geschreven worden.

“Wat was er van de kerk terechtgekomen”, zo vroeg een wijsgeer zich af, “zonder Judas Iskarioth”?

¹) Dit was beslist niet de eerste Zoroaster want er zijn veel oudere Zoroastrische Schriften bekend. De duivel wordt in oude geschriften dikwijls in verband gebracht met een ketting, (Wie kent niet het gezegde: als je het over de duivel hebt, rammelt zijn ketting). In het onbewuste van velen zit sindsdien de duivel geketend, vastgebonden aan de materie, hij is zijn geestelijke vrijheid kwijtgeraakt, zijn 'deelgenootschap' aan "god" verloren en leeft in de duisternis. De ketting symboliseert zijn ondergang in de materie en wie ging nog meer ten onder in de materie? Inderdaad, Lucifer!

Daarom is in dit kromme denken Lucifer geleidelijk van lichtbrenger, een duivel geworden, want ook het Immanente Licht van Lucifer zit gebonden in de stof, vastgezet en tijdelijk geen actief deel meer van de Transcendente geest van God. Sinds Zoroaster hebben we in De Elohim en Lucifer een God en een duivel. En daar wij uit een deel stof en een deel geest bestaan, kan de kerk ons nu leren dat we de duivel in ons huisvesten. Over onze goddelijke mogelijkheden spreekt de kerk niet graag. Ons stoffelijke lichaam is volgens deze leer van de duivel. Derhalve is lichamelijke seksualiteit ook van de duivel en dus zondig. Aangezien de mens zich alleen op deze biologisch kan voortplanten, dus op een zondige manier, wordt per definitie ieder mens, volgens deze theologie, in zonde ontvangen en geboren. Inplaats van goed en kwaad bij elkaar te brengen dreef de kerk deze kwalificaties steeds verder uit elkaar. Dit is een heel goed voorbeeld van hoe men, vanuit een verkeerd uitgangspunt, consequent kan doorredeneren. Dan komen we inderdaad heel ver van huis in een bizarre wereld terecht.

Lucifer bracht in werkelijkheid het vuur (Licht) naar de aarde, waardoor de elementen gevormd konden worden en de aarde een uniek veelzijdig tehuis werd, voor diverse soorten en vormen van leven.

Paulus -die volgens sommige auteurs -zichzelf een misbaksel noemde, gebruikte de duivel onder andere voor zijn negatieve benadering van de seks.¹)

Tenslotte mocht seks alleen nog in het huwelijk en mocht men er vooral niet van genieten. Natuurlijk was het genieten van seks door vrouwen zo ongeveer het vreselijkste wat een vrouw kon overkomen, en een gruwelijk hiernamaals grijnsde deze (on)gelovigen aan, waar een eeuwigheid van ellende hen wachtte in de armen van de gehoornde baarlijke duivel zelf. Natuurlijk is door het herschrijven van de evangeliën ook de duivel in het nieuwe testament verschenen, doch ook het oude testament is door deze filosofie van Zoroaster besmet.

Geleidelijk werd Lucifer steeds meer afgeschilderd als de vijand van God en daar de kerk de belangen van God verdedigde was alles wat afweek van hun theorie des duivels. Overigens doet de Islam in deze niets onder voor de kerk van Rome, want waar de duivel zijn intrede deed aan de boorden van de Mediterrane, daar vond hij ook zijn weg naar Jeruzalem en Mekka.²)

Volgens de huidige Islam is zo ongeveer alles wat de westerse christelijke wereld vertegenwoordigt des duivels. En het is -volgens sommige volgelingen -immer goed dit kwaad uit te roeien.

Zo dacht omgekeerd ook het christendom over Joden, Indianen en Inca,s, waarbij men ook de Bartholomeusnacht en de Katharen in gedachten kan houden. De duivel werd een legitimatie voor moord, hebzucht en machtswellust.

¹) Of Paulus zichzelf een misbaksel noemde is mij niet bekend, wel weet ik dat hij van beroep tentenmaker is geweest en soms denk je wel eens…..

²) Door deze ingevoerde en ver doorgevoerde dualiteit werd het inmiddels mythische fabeldier de Eenhoorn ingeruild voor een twee hoornig rund. De Eenhoorn is het symbool van de stam Efraïm en van de Homo Christos. Ooit zal dus het huidige twee hoornig rund zijn plaats weer af moeten staan aan dit prachtige Fabeldier. Lees in dit verband ook de tweede mythe van Hercules -elders op deze site -waar hij de heilige stier aflevert bij de Cyclopen. In de volgende mythe is een zeer materialistische dualistische Hercules bezig de gouden appels te zoeken. Ook dit is een (mythisch) voorbeeld van de overgang van eenheid naar dualiteit.

AUGUSTINUS

Behalve Saulus die zich bekeerde tot het christendom en daarna de Romaanse naam Paulus aannam, heeft verder in de tijd ook kerkvader Augustinus veel invloed gehad op het kerkelijke gebeuren. Deze kerkvader was, tot hij zich tot het christendom bekeerde, een manicheeër, een volgeling van Mani, ook al een Perzische filosoof, die meende dat er twee eeuwige waarden bestaan; licht en donker, "god" en materie. Niet zozeer het dualistische goed en kwaad, maar twee causale krachten, die het universum in beweging en in evenwicht houden. Met dit denkbeeld valt heel goed te leven. Mani was ook overtuigd van reïncarnatie.

Reïncarnatie was volgens hem echter alleen noodzakelijk voor de uit de aarde voortgekomen mens. (Hij ging er dus ook vanuit dat er op dat moment nog mensen van de vroegere rassen leefden, welke niet uit het animale waren opgerezen). Neergedaalde "goden" die niet verder afdaalden dan de onderste sferen van het mentale gebied waren niet aan deze wet van wedergeboorte onderworpen -meende hij -. ¹)

¹) Overigens reïncarneert de mens niet, maar het Licht dat in hem is en hem voortdrijft kan indien nodig opnieuw incarneren in een mens.

Seksuele onthouding en zuiverheid was ook een basisprincipe van zijn dogma en de goede kerkvader Augustinus bracht grote delen van deze denkbeelden mee naar de christelijke kerk van Rome. Hij meende ook dat de staatkundige overheid, via wetten, goed gedrag moest afdwingen en de overheid diende via wetten ook te verbieden, wat de kerk als zondig beschouwde. Hij bracht kerk en staat bij elkaar, waarbij de staat steeds meer de uitvoerder werd van de kerkelijke dogma's.

Hierdoor hebben de tien donkere middeleeuwen, passend bij het Vissentijdperk en het mentale duizendjarige rijk van de neerdaling ter helle, een gigantische somberheid aangekweekt, een negativisme over het eigen en andermans onvermogen tot iets positiefs. ¹)

Immers het dogma was onmogelijk uit te voeren, waardoor een groot schuldgevoel optrad en bovendien was men via het staatsrecht altijd strafbaar want alles wat men deed of naliet was zondig en strafbaar. Daarnaast was het gevolg van deze zondige daden, natuurlijk weer zondige kinderen enz. Men kon zichzelf schuldig achten aan de misstap van een kind. ¹)Zie ook het artikel Volle Middag in de rubriek Toekomst elders op deze site

Toch is ook van deze denker bekend dat hij geloofde dat de mens op de jongste dag lichamelijk zou opstaan en de hemel binnengaan. Hij geloofde dus dat een stoffelijk mens onder hemelse condities kon leven.

Dat is niet geheel in overeenstemming met het bijbelverhaal over Jezus. De mythische gekruisigde Jezus stierf mijnsinziens aan het kruis om aan te geven dat we de stoffelijke materie achter ons dienen te laten om een tijdloos bestaan binnen te gaan.

Had Augustinus het gelijk aan zijn zijde gehad dan had de mythische Jezus zichzelf moeten bevrijden van het kruis. Hij had van het kruis moeten stappen en zichzelf ook materieel moeten verlossen.

Ook het oudtestamentische mythische verhaal over de bouw van de Toren van Babel maakt duidelijk dat de materiële weg naar verlossing is geblokkeerd. Augustinus heeft dit verhaal zeker niet gekend of hem is de esoterische achtergrond ontgaan toen hij deze stelling openbaar maakte.

Het lijkt mij niet verstandig Augustinus in deze overwegingen te volgen.

Het kruis waar de symbolische Jezus aan was geslagen is hetzelfde materiële kruis als dat waar de eerste mens Adam aan werd genageld. Sindsdien worstelen we allen min of meer met ons stoffelijke lichaam. Deze Adam en na hem ieder mens, is gebonden aan het Hoofd - of het Vaste - of het Beweeglijke kruis van de aarde. Er stonden drie kruisen op Golgotha! ¹)

Gebonden aan de materie leert de ziel zijn levenslessen en het kruis van Jezus -het vaste -is het symbool voor het gekluisterd zijn in de stof. De mens Jezus is een gevangene van de materie en zijn verlossing naakt eerst als de dood zijn intrede doet. Niet het kruis waaraan we leven, maar het sterven schenkt de begeerde verlossing. Het aardse kruis is voor velen het symbool van een bijna uitzichtloze machteloosheid, maar toch zien miljoenen Christenen er hun verlossing in. Hieruit valt op te maken dat de betekenis van symbolen niet universeel maar cultuurgebonden is. Zodra de cultuur wijzigt kan een archetypisch symbool een andere invulling krijgen.

¹) Met andere woorden: Golgotha symboliseert het gehele menselijke geslacht, niemand is uitgezonderd, allen moeten we de kruistocht langs de Via Dolorosa naar Golgotha maken. Allen moeten we leven en sterven aan het kruis van de materie.

Terug bij het verhaal zien we dat men tijdens de renaissance bij het kunstenaarsdeel van de bevolking een terugkeer naar de klassieke oudheid kon ontdekken. Een ommekeer die eerst alleen in de kunst tot uitdrukking kwam, doch geleidelijk een wat groter draagvlak kreeg. Het bleek achteraf echter niet veel meer dan een tijdelijke opleving te zijn geweest.¹) Ondanks deze opleving voelen nog steeds velen zich onbekwaam tot enig goeds en geneigd tot alle kwaad. Als er thans soms iets positiefs te melden valt betreft het meestal een gigantische materiële rijkdom, verworven door hard te werken; dat vooral! Begonnen als krantenbezorger en opgewerkt tot multimiljonair, dat soort Amerikaanse materialistische verhalen. Beter nieuws is er kennelijk niet. Allemaal "Toren van Babel" verhalen waarvan de mystieke esoterische achtergrond niet wordt begrepen. Geestelijk vrijheid, welzijn en welvaren telt in deze maatschappij nog nauwelijks mee en slechts zelden wordt daar aandacht aan geschonken.

¹) Mogelijk was de renaissance een laatste poging, van een kleine minderheid van positief levende, rechtstreekse nakomelingen van de ”ouden” welke gevlucht waren voor het oprukkende Mohammedanisme. Deze vluchtelingen uit Byzantium trachtten een sterkere mentale cultuur te bewerkstelligen. Zij waren aansprekende voorbeelden van Kracht, welke gestimuleerd door Wijsheid, Schoonheid creëert.

CONSTANTIJN

Koning Constantijn de Grote riep in het jaar 325 het concilie van Nicea bijeen; wij zouden hem niet echt als een vroom mens willen kwalificeren en hij was zeker geen christen in godsdienstige zin, maar hij wilde regels waaraan iedereen zich had te houden. Daar was veel voor te zeggen. Zijn legers telden steeds meer volgelingen van de nieuwe leer en hij wilde er een krachtige structuur in aanbrengen. Niet omdat hij er zelf in geloofde, maar om macht te kunnen uitoefenen. Dit concilie stelde onder andere de datum van Pasen vast, ook het gezag van kerkelijke leiders werd vastgelegd, alsook hun salaris. Daarna werd bij meerderheid van stemmen de -Egyptische leraar?- Jezus de Gezalfde gepromoveerd tot Jezus van Nazareth met de status van een "god". Dat Nazareth ten tijde van het leven van deze mystieke Jezus nog niet bestond, deerde hen niet, daar hij toch als een mythische voorbeeldfiguur zou dienen. Misschien is dit aspect er wel ingebracht om aan te tonen dát het een mythe was. Het Byzantijnse rijk schonk nauwelijks aandacht aan het gebied waar Jezus zou zijn geboren, wel was er in dit armelijke gebied steeds sprake van opstanden en van tijd tot tijd werd een militaire expeditie uitgezonden.

NICEA

Koning Constantijn -de zonnekoning -begreep heel goed dat je minstens met een zoon van "god" op de proppen moest komen om de nieuwe religie een kans van slagen te geven, (hier is overigens ook niets mis mee; wij zijn immers allen zonen of dochters van "god"). Koning Constantijn, zelf een volgeling van de zonnegod Helios en een rechtstreekse afstammeling van De Elohim was een warm voorstander van de verhoging van de mystieke Jezus, welke zelf ook de Egyptische wijsheden uitdroeg. Dat verder in de tijd het accent van het dogma van de nieuwe kerk meer en meer kwam te liggen op zonde en schuldgevoel (passend bij het Vissentijdperk), is deze Zonnekoning niet te verwijten. De toen levende mensen leerden, soms op zeer hardhandige wijze onderdanigheid en hun werd bescheidenheid bijgebracht en schuldgevoel.

Wel moeten we steeds voor ogen houden dat de maatschappij toen een zeer sterke tweedeling kende. Enerzijds de van De Elohim afstammende elite, de hoogontwikkelde en soms decadente Homo Sapiëns, en anderzijds de juist uit het animale opgerezen ongeletterde Homo Erectus cq de eenvoudige Homo Sapiëns.¹) Onder leiding van volgelingen van Constantijn werd het nieuwe testament geschreven en delen van teksten herschreven en aangepast aan de nieuwe omstandigheden en de strijd tegen de gnostici werd kort daarna verhevigd. Iedere groep trachtte zoveel mogelijk de eigen denkbeelden te propageren. Door dit verzamelen van een hoeveelheid teksten en het herschrijven daarvan, spreekt het nieuwe testament dikwijls met twee of meer tongen. Dat is wat het christendom later ook dikwijls is verweten. Ook nu aanvaarden we moeiteloos dat er verschillende waarheden kunnen bestaan. Toch weet ieder van ons, diep in het eigen innerlijk, dat dit niet zo is, maar dat het ervaringen zijn, dikwijls ervaren wij dezelfde waarheid –gebeurtenis -anders dan anderen, omdat we het geheel niet kunnen overzien, of omdat we nog sterk vanuit de eigen invalshoek leven. Een bepaalde gebeurtenis kan door verschillende mensen totaal verschillend ervaren worden. Zo is het thans de gewoonte geworden delen van onze ervaringen, de waarheid, of "onze waarheid" te noemen, terwijl het in feite met waarheid niets heeft uit te staan, maar slechts persoonlijke ervaringen zijn.

¹) Ten tijde van het begin van onze jaartelling was er een druk verkeer op de Jakobsladder die het animale met het mentale verbindt. Enerzijds stegen veel animale zielen op naar het mentale rijk, doch anderzijds daalden ook nog velen af naar het onbewuste gebied. De opstijgende animale zielen reïncarneerden in het menselijke archetype. Zo werkt de hele evolutie. Doordat deze soms zeer eenvoudige zielen, weinig richting konden geven aan de stoffelijke ontwikkeling van het lichaam, ontstonden veel lichamelijke misvormingen. Hoe vaker een ziel in het mentale gebied is geïncarneerd hoe mentaler het lichaam zich kan ontwikkelen. Daarvoor was het nuttig dat deze onmondige zielen in een geordendende maatschappij konden acclimatiseren. De kerk heeft deze –ondankbare - functie willen vervullen.

De volgelingen van Constantijn beheersten in de beginjaren het hele kerkelijke gebeuren en zij gebruikten de kennis van het oude Egypte, doch deze werd geleidelijk verdrongen door de op oude emoties angst en drift gebaseerde denkwijzen die de stoffelijke mens uit het dierenrijk heeft meegenomen. Geleidelijk werden de animale emoties angst en drift de basis voor deze nieuwe christelijke godsdienst. Deze emoties werden onveranderlijk gevoelens genoemd, in dit geval godsdienstige gevoelens, hoewel men ook niet aarzelde dit religieuze gevoelens te noemen. De angst, in vele vormen, dreef dit geslacht in de armen van soms zeer slechte leiders, en zij werden dan ook gebruikt om de doelen van deze lieden te realiseren. Door de gelovigen onderdanig te maken en daarbij werd niet nagelaten, de mensen te belasten met enorme schuldgevoelens, kon men vrijelijk van hun diensten gebruik maken. Door deze aangeprate schuldgevoelens voelde iedere christen zich in de eerste plaats een zondaar, een machteloze zondaar die vergeving zocht, en weer verder op het pad wilde hij dan zelf wel iets doen (goede werken) om het eigen bestaan te rechtvaardigen.

Schuldgevoel, zonde en nederigheid zijn dan ook de pijlers waarop uiteindelijk het christendom is gegrondvest. De driften werden in "goede" banen geleid en deze arme gelovigen werden daarna misbruikt voor allerlei kwalijke zaken. Ondertussen verloor het autocratische koningschap van het Oost Romeinse Rijk steeds meer haar invloed aan het West Romeinse Rijk dat in Rome zetelde. ¹)

Rome, het koloniale nieuwe Griekse rijk, nam steeds grotere delen van de macht over en de kerk werd -al dan niet vrijwillig -een gevangene van de wereldlijke macht, zoals de staat zich een gebondene voelde van de kerk. Men moest alles van elkaar tolereren, van oorlog voeren tot kruistochten, van zuiveringsacties, tot het vangen van slaven. Onder het vaandel van 'Jezus kruisvlag' is in de moderne geschiedenis wellicht meer onheil aangericht dan ooit tevoren. Enig inzicht in de mondiale verhoudingen en historische kennis, kan ons daardoor de verlangde nederigheid wel bijbrengen.

¹) Zoals de Grieken ooit Italië overnamen zo breidde het kerkelijke Rome haar macht steeds verder naar het westen uit. Het heeft er zelfs naar uitgezien dat de paus zich definitief in Frankrijk zou vestigen. Verder in de tijd kolonialiseerden de West Europeanen Amerika en Canada. In Rome vestigde zich de Romaanse kerk met allerlei commerciële uitwassen, doch het Grieks Orthodox is een directe nakomeling van Byzantijnse denken. Ook in het huidige tijdperk zien we in de nieuwe wereld van de USA allerlei predikanten die Jezus via de media verkopen. De angst voor het onbekende en zijn zucht naar een verzorgde toekomst in het hiernamaals maakt de mens nog steeds kwetsbaar en chantabel.

Zonde, berouw en genade zijn kerkelijke ideeën waar wij thans niet echt meer mee vooruit kunnen. Natuurlijk heeft onze cultuur leefregels nodig, waar ieder zich aan heeft te houden, maar wanneer we ons bestaan, het enkele feit dat we leven, als zondig en verkeerd gaan bestempelen, zijn we werkelijk van God los.

Het Oost Romeinse Rijk verloor haar grip op de kerk van Rome en de samenleving. De machthebbers van deze stad en staat, die voor een groot deel uit de aarde waren voortgekomen, beheersten daarna het dogma der kerk. Het Byzantijnse rijk verloor, geheel in overeenstemming met het universele gebeuren, de macht en deze werd door Rome overgenomen. Tenslotte nog verder in de tijd moest Constantinopel ook nog buigen voor de Islam.

Christendom en Islam beëindigden samen en in vereniging, nadat eerst Babylon was gevallen en Egypte was gedegradeerd, het rijk der goden. Met de val van het Byzantijnse Rijk werd definitief een tijdperk afgesloten en van nu af aan moest de stoffelijke mens zijn eigen weg zoeken en vinden. ¹)

Nog slechts zelden staat ergens een staatsman op die nog delen van het oude gedachtegoed in zijn ransel heeft, doch deze wordt meestal snel opgevolgd door een harde materialist. Boris staat immer gereed om Michael op te volgen.

¹) In 1453 viel het Byzantijnse rijk definitief. Een rijk dat meer dan duizend jaren, met wisselend succes, had geregeerd op de drempel tussen het kennisrijke Oosten en Midden Oosten en het barbaarse West Europa. Als verdediger van het christelijke denken had Byzantium menige aanval van de Islam afgeslagen. Ten tijde van de val van Constantinopel vluchtten duizenden intellectuelen met hun rijkdommen naar Italië. Door hun grote culturele erfgoed ontstond daarna de ons bekende Renaissance. Dit was de laatste grote culturele opleving van het nakroost van de Elohim.

MAÇON

"Het verhaal" vertelt ons verder dat zo'n 260 jaar na Nicea een gelijksoortige groep priesters en wetenschappers in Maçon besliste dat vrouwen ook mensen zijn. Niet dat men daarvoor vrouwen geen mensen vond, maar het waren in het algemeen mensen zonder rechten. Vrouwen kenden tot dan slechts plichten en daarvan niet te weinig. In 585 werd door dit verlichte gezelschap, bij meerderheid van stemmen, bepaald dat vrouwen officieel tot de mensen behoren en ook in de hemel kunnen komen. Deze beslissing is waarschijnlijk tegen wil en dank genomen, maar de meer verlichte volgelingen van de kerk en ook de ridders van verschillende orden drongen sterk op dit besluit aan. Er bestaat sinds de jaartelling een discrepantie tussen de verschillende adellijke ordeleden en de constitutionele kerk, waarbij soms verregaande samenwerking mogelijk bleek om vervolgens elkaar weer te bestrijden. Een soort haatliefde verhouding.

Op het moment dat de kerk zich sterk genoeg waande, bestreed ze deze ridderorden echter te vuur en te zwaard. Sommigen overleefden deze hetze door via Frankrijk en Portugal naar Schotland te vluchten. Ook in Noord Duitsland waarheen ook veel officieren en manschappen vluchtten, was men redelijk veilig voor de sterke arm van de kerk.

Blijft overeind dat nu 1400 jaar geleden de leiders van Rome begrepen, dat vrouwen ook kinderen van dezelfde "god" zijn en ook in de hemel kunnen komen. Mocht u echter van mening zijn dat men noch als man, noch als vrouw, door de hemelpoort kan gaan, doch slechts als een onzijdige astrale ziel deze sfeer kan binnengaan dan vind u mij aan uw zijde. Waar kwam eigenlijk die waanzinnige gedachte vandaan dat dit niet zo zou zijn, dat vrouwen niet in de hemel konden komen? Er heerste tijdens de overgang van de scheppende naar het verlossende periode een gedachte, een (patriarchaal mannelijke) redelijk elitaire gedachte, dat mannen afstammelingen waren van de "goden" en dat vrouwen een animale ziel bezaten, dus uit de aarde voortkwamen.¹) Mannen zouden dus hun oorsprong vinden in de hemelse Elohim en vrouwen zouden uit het -van god verlaten -animale rijk van Lucifer zijn voortgekomen.²)

¹)Maria zij die uit het water, het onbewuste is opgerezen.

²)Nog steeds is er binnen het mentale gebied sprake van afdalende "godenzielen" en opstijgende animale zielen, maar deze hebben geen relatie met de lichamelijke sekse.

Maçon geeft wel een keerpunt aan in het denken van de kerk, van de kerkleiders; zij begrepen weer hoe de evolutie werkt, maar wensten dit slechts op de stoffelijke manier te vertalen. Ik hoop dat u de betekenis van dit gebeuren op waarde zult weten te schatten, want hoewel het voor de als vrouw geboren mens een begin van de noodzakelijke erkenning heeft gebracht, was de uitleg van het voorliggende probleem even grofstoffelijk als het hele dogma van de kerk. Nog weer later in de negende eeuw werd de beslissing genomen dat de mens niet uit lichaam, ziel en geest bestaat, maar enkel uit een lichaam en een ziel. ¹)

Toen deed men weer een grote stap terug. Het Maçonnieke lichtpunt uit de zesde eeuw is nu weer geheel verduisterd en men is weer dieper in de stoffelijke aarde gezonken. De definitie van een mens wordt nu: Een lichaam om te werken en een ziel om eeuwig te kunnen leven, en dit alleen wanneer men trouw de gestelde regels van de kerk naleeft.

De ziel werd gegijzeld door de kerk, om het lichaam te laten doen wat deze kerk wilde. Op weer een nieuw dieptepunt in de geschiedenis stelde een geestelijk arme kerk vast dat een mens geen geest bezit. Zoiets kan alleen bedacht worden door lieden die zelf elk spoortje geestelijke inzicht en verlichting ontberen.

¹) Tegenover, onder andere de oude Keltische filosofie, van het denken in triades, driehoeken, of drie-enige krachten, stelde de christelijke kerk dat er slechts dualisme bestaat. De Keltische filosofie herkent in de mens een godsvonk, een animaal deel en een mentaal deel, maar de kerk dacht alleen in zwart en wit. De mens bestaat volgens deze theorie slechts uit goed en kwaad, uit god en duivel, in hem is geen verzoend mentaal deel te ontdekken, derhalve heeft hij een verlosser nodig. De mens is slecht, maar gelukkig kan zijn ziel door de kerk worden gered.

ORIGENES

Gespleten mensen zien alles in een dualistisch verband, in goed en kwaad, God en duivel, rijk en arm, kruid en onkruid, noem maar op.

Origenes was ook een der eerste kerkvaders van de christelijke kerk en hij sprak over één universele godsdienst, die zich op verschillende plaatsen en tijden verschillend kan manifesteren. "Deze universele godsdienst heeft nu de vorm van het christendom aangenomen" zo zei hij. Hij was een groot theoloog en is bekend geworden om zijn Triniteit- en incarnatieleer. Geboren in Alexandrië in 185, vormde hij uit de oude Egyptische archetypen, (Osiris –Isis -Horus) de ons bekende drie-enige God. Universele godsdiensten zijn zo oud als de mensheid en sombere zwartgallige mensen, wiens zondenken was ingeslapen, schiepen verder in de tijd, om hen moverende redenen, een sombere, bij het Vissentijdperk passende, maangodsdienst. Deze overheerste op gegeven moment de hele westerse wereld en duizend jaar na de mythische Christus was nog nauwelijks iemand zich bewust van het stukje zon in het eigen hart. Onbewust kent ons hart echter wel het grote hart van het universum en dat mogen we nu bewust maken. Wij mogen -nee moeten - een bewust levend mens zijn, die telkens weer tracht zon en maan, licht en donker, oorzaak en gevolg in evenwicht te brengen. Het is dan ook zeker niet de bedoeling ons zwarte en witte deel te laten samenvloeien in een groot grijs gebied. Beide delen behoren gecombineerd te worden en met elkaar samen te werken, zoals ook dag en nacht, leven en sterven, zon en maan, een geheel eigen ritme in stand houden. Levend in deze natuurlijke tegenstellingen mag de cultureel gevormde mens weer bestaan uit lichaam, ziel en geest. We mogen weer zonnekinderen zijn. Binnen het causale verband dienen we weer een drie-enig mens te zijn. Origenes wil ons bijbrengen dat het drievoudige snoer niet snel wordt verbroken.

Soms, heel even, schijnt het Licht in de duisternis. We moeten attent zijn en heel goed opletten, want anders ontgaat ons de lichtflits die de werkelijkheid dichter bij ons brengt. Die werkelijkheid wilde professor van Gennip, van de vrije universiteit van Kampen ons tonen in zijn afscheidsrede. Hij veroorzaakte veel deining in de dogmatische protestantse kerken toen hij in zijn afscheidsrede van de Hogeschool van Kampen stelde, dat men naar zijn oordeel niet moest geloven dat Jezus werkelijk was opgestaan uit de doden. Die opstanding was volgens hem niet echt gebeurd, maar dat moesten de gelovigen symbolisch zien. Veel predikanten zouden er net zo over denken. Protestantse predikanten wordt al sinds de tweede wereldoorlog onderwezen, dat de bijbelse verhalen "geloofsverhalen" zijn. Van de bijbel, zo zei hij, kan geen historie, biologie of welke andere kennis dan ook worden geleerd.

Bijbelse geschiedenis is geen geschiedenis, bijbelse verhalen zijn geloofsverhalen, natuurlijk wisten we dat, maar dat het nu door een ingewijde is gezegd is toch weer een stap vooruit. Bijbelse verhalen zijn mythen. Alle kerkleiders zouden de moed moeten bezitten om te zeggen: sorry, wat we u al die tijd als materiële vaststaande waarheden hebben verkondigd waren slechts voorbeelden. ¹) Het waren allemaal alleen maar verhalen om u iets duidelijk te maken, geloofsverhalen, meer niet. Hoe laat het N.T. het Jezus ook al weer zeggen? Wie het vatten kan, vatte het!

¹) Toch gebeuren er ook in onze tijd wonderen. De katholieke kerk van Rome heeft het jaar 2000 uitgeroepen tot heilig jaar. Wie had ooit kunnen denken dat Paus Johannes Paulus 2 op 12 maart 2000 vergiffenis zou vragen voor een keur van zonden, door de volgelingen van de Kerk bedreven? Het grote Mea Culpa besloeg de 2000 jaar Christelijke Kerk en betrof de kruistochten, de inquisitie, de Jodenvervolgingen en de kerkscheuringen. Ook toonde de Paus berouw over de schendingen van de waardigheid van vrouwen, discriminatie en rassenhaat. De Holocaust, de geloofsleer en de dogma's van de onfeilbare kerk werden echter (nog) niet genoemd. Het betrof eigenlijk alleen maar oude zonden. Voor een instituut als de kerk van Rome is dit een grote stap. Voor ons is het echter een eerste stap en deze betreft de echte uitwassen uit een meestal ver verleden. Maar elk begin is moeilijk, we wachten op meer, want het betreft hier ook bijna uitsluitend verkeerde handelingen van de gelovigen, waarbij de (onfeilbare?) kerk nauwelijks ter sprake komt.

Een aantal beschrijvingen van de weg van het scheppende Licht door de geestelijke en materiële wereld

Dit is de meest hoge geestelijke sfeer. Van hieruit staalt het enkelvoudige Licht uit in het universum

Dit is de sfeer van het meervoudige Licht, de ziel die nog geen stoffelijke ervaringen heeft opgedaan

Dit is de sfeer van het Licht, de mensenziel die mentaal menselijke ervaringen heeft opgedaan.

Dit de sfeer van het Licht, dat is afgedaald naar de animale sfeer en daar een onbewuste functie bezit.

Dit is sfeer van het Licht, dat is afgedaald in de vegetatie. Hier is het Licht onbewust en nagenoeg ongevoelig geworden.

Het spreekt vanzelf dat dit afdalende scheppende Licht in omgekeerde richting zijn verlossende weg door de sferen vervolgd.

Hoewel er natuurlijk denkbeelden over bestaan zal ik me in dit deel onthouden van een bespreking van de hogere geestelijke gebieden waar de scheppende Licht van "god" heerst.

Ook het onderste gebied, vooral de steenachtige stoffelijke aarde, daar waar de ongewekte ziel is ondergegaan, valt buiten het bestek van dit hoofdstuk. Toch kunnen we over het ontstaan wel iets zeggen: Materie is vormgegeven energie. Hoe harder de materie is, bijvoorbeeld de rotsen in het elementaire rijk der aarde, hoe meer kracht erop is uitgeoefend en hoe minder licht deze materie zal bevatten, zoals het zuivere licht ook nauwelijks stoffelijke materie bevat.

Druk en temperatuur ( p + t uit de natuurkundeles) zijn de belangrijkste factoren bij de totstandkoming van materie. Het licht dat is gebonden in de stof, dat in de materie is opgegaan, wordt in veel godsdiensten als "duivels" afgeschilderd, doch dit is helemaal niet terecht. Immers de gang door de evolutie kan iedere willekeurige godsvonk in de harde materie doen belanden.¹)

Daarna op het dieptepunt van verstoffelijking aangekomen, keert zich de beweging en wordt de weg van verlichting en verlossing weer gevonden. Deze bevrijding van de aarde, of althans van het bezielde deel daarvan, geschiedt door de levende organismen die de aarde bewonen. Het leven dient de evolutie, het leven heeft de taak, de geest (het Licht) weer te bevrijden uit de koude band van de stoffelijke materie.

¹) In de scheppingsperiode is er sprake van afkoeling en in de verlossingsperiode is er van verwarming sprake. Ook in het cursiefje water komt dit aspect aan de orde.

De plantenwereld bijvoorbeeld heeft de taak energie (opgeloste elementen) uit de aarde op te zuigen en om te zetten in energie met een hoger trillingsgetal. Zo heeft ook het dier het universele recht en de plicht!, ontvangen zich te voeden met planten, of lagere diersoorten die op hun beurt weer planten op hun menu hadden staan. De dierenwereld verhoogt het trillingsgetal van het vegetatieve rijk zoals dit het trillingsgetal van het elementaire rijk der aarde verhoogde.

In elke fase van het scheppingsproces wordt het trillingsgetal lager en in elke fase van de verlossing wordt dit getal hoger. Het minerale element dat oplost in een vloeistof en door de wortels van een plant wordt opgenomen, vangt daarmee de lange reis omhoog weer aan. Via plant, dier en mens komt dit nu nog -machteloos gebonden licht ooit, als een vrij Licht terug in het astraal etherische rijk der "goden". ¹)

Wellicht wordt door deze uiteenzetting duidelijk dat de hele ecologische samenleving op aarde en in de wateren één groot doel dient en dat het daarom de mens niet is toegestaan, enkel om economisch gewin, deze symbiose te ontwrichten. De gehele samenleving, van micro-organismen tot de meest verheven mens, dient uitsluitend om de geest van “god”, Het Licht, verrijkt terug te laten keren naar de geestelijke sferen. ²)

Zoals plant en dier het universele recht hebben ontvangen zich te voeden met lagere soorten (lager trillingsgetal) uit de schepping om daarmee het eigen bestaan én de evolutie te dienen, zo is ook de mens gerechtigd zich te voeden met de lichamen van dieren, planten en mineralen. ³)

De zin van het leven van plant, dier en mens is dat ze een schakel zijn op de weg die het licht door schepping en verlossing maakt.

Ook de materie van het lichaam van het dier, dat zijn leven opoffert als voeding voor de mens, bereikt daarmee een hoger trillingsgetal. Dit is evenzeer geldig voor de plantenwereld en het minerale rijk der aarde. Het is mijnsinziens echter wel zo dat het dier tijd van leven behoort te hebben om, wellicht onbewust, aan de soorteigen evolutie te kunnen werken. (Dit is een persoonlijke mening) Thans wordt in de bio industrie het dier echter versneld naar een zeker lichaamsgewicht gebracht, waarna het op zeer jonge leeftijd wordt geslacht. Dit is mijnsinziens een kwalijke zaak, waar in de toekomst weer een eind aan behoort te komen.

Een krachtig protest is hier op zijn plaats! Slechts dieren die volwassen en geslachtsrijp zijn geworden, mogen dienen als voedsel voor de mens.

Tenslotte valt nog op te merken dat het menselijke lichaam zodanig is geconstrueerd dat het in staat is voedingstoffen met een dermate hoog trillingsgetal te ontwikkelen waardoor zijn astrale ziel in dit stoffelijke lijf bewust kan functioneren. Niet alleen de astrale ziel kan zijn functies vervullen, maar ook de geest wordt er door in staat gesteld het bewustwordingsproces uit te voeren.

Het lichaam van de mens bezit, door zijn spijsverteringsorganen, de mogelijkheid stoffelijke materie om te zetten in astrale energie en deze daarna om te zetten in geestelijke arbeid. Vanzelfsprekend zijn er ook op dit gebied gradaties (zie de behoefte hiërarchie), maar toch onderscheidt de mens zich ook op dit gebied van het animale.

¹) Over het minerale rijk schrijft Job: "Gevangenen zijn zij altegader...Klein en groot is daar gelijk en de slaaf is vrij van zijn meester". Job 3: 18+19

Over de verlossing uit het rijk der aarde schrijft de profeet Jesaja: " Om tot de gevangenen te zeggen: Gaat uit! tot hen die in duisternis zijn: Komt tevoorschijn!"

²) In alles wat leeft woont een godsvonk van het universum die slechts één doel kent; dat is terugkeer naar de geestelijke sfeer. Dit pad is alleen via de evolutie te gaan, door middel van incarnatie, telkens opnieuw.

³) Kahlil Gibran schrijft in zijn boek "de profeet":"Je tafel zij een altaar, waarop het reine en onschuldige uit bos en veld geofferd worden voor wat nog reiner en onschuldiger is in de mens". (Ik denk dat hier de godsvonk wordt bedoeld). Het lichaam van het dier wordt geofferd aan het lichaam van de mens waardoor de godsvonk in staat wordt gesteld zijn weg te vervolgen. Het lagere wordt geofferd, zodat het hogere zijn evolutie kan voortzetten. Uit deze ordening kunnen we ook opmaken dat het een "god" gegeven was een mens te laten offeren voor het eigen welzijn. Doch het is een mens nooit gegeven een ander mens te doden, voor welk doel dan ook. Daarom dient ook met kracht opgetreden te worden tegen mensenetende roofdieren. In het verlossingstijdperk mag het hogere nooit het lagere tot voeding dienen.

De verschillende fasen -zoals ze werden getekend in bovenstaande figuur -bezitten dus niet altijd een scherpe scheidingslijn. Zo bestaan er binnen het mentale gebied mensen welke diep zijn gezonken en een nagenoeg dierlijk gedrag vertonen; voor wie alleen het bronstige overleven belangrijk is geworden, terwijl bepaalde diersoorten hoog op de jakobsladder van hun gebied staan. Tussen het rijk der aarde en het vegetatieve rijk is een heir van micro-organismen werkzaam om stoffen om te zetten, zodat plant en dier ze kunnen opnemen. Ook is niet altijd scherp duidelijk waar planten -en dierenwereld beginnen en eindigen. Hierdoor wordt het nog duidelijker dat de evolutie een vloeiende beweging is die bijna eindeloos doorgaat.

Een dans omhoog en een afdaling naar beneden, zoals de oud testamentische Jacob zag, toen voor zijn innerlijk oog de Akasha's even werden geopend en hij een ladder aanschouwde, met daarop afdalende engelen en opstijgende mensenzielen. Zo'n ladder bestaat er tussen elke fase van de tekening; er is een ladder met opstijgende materie en neerdalende vegetatie en er is een ladder waarlangs de vegetatie opstijgt en het animale afdaalt. Zo'n ladder is er ook tussen het animale rijk en het mentale rijk der mensen, maar ook binnen de verschillende sferen bestaat zo'n Jakobsladder; denk hierbij aan de behoefte hiërarchie van Abraham Maslov.

5 de structuur van de TWEEDE FORMATIEVE sfeer een enigszins vaste materie is. Moleculen zout: b.v. NH4NO3 = Ammoniumnitraat. Dit zout is bij verhitting vloeibaar, doch bij afkoeling bezit het een enigszins stabiele vorm.

6 de structuur van de DERDE FORMATIEVE sfeer een samenhangende materie is, met daarop een mogelijkheid tot het ontstaan van leven.

Verschillende zouten: b.v. Ca3(PO4)2 = Calciumfosfaat. De begeleidende edelgassen zijn Helium, Neon, Argon, Krypton en Xenon

7 de structuur van de VIERDE FORMATIEVE sfeer een materiële is met daarop mogelijkheden tot leven.

De begeleidende edelgassen zijn Helium, Neon, Argon, Krypton, Xenon en Radon. ¹)

Hoe verder de materie zich verwijdert van HET ENE, hoe meer "goden" of edelgassen hem ten dienste staan.

Merk hierbij op dat in iedere fase er een edelgas blijvend aan toegevoegd wordt om de anderen bij te staan het complexe scheppings proces te bevorderen en te controleren.

Hoe verder we verwijderd zijn van Het Ene, hoe meer hulp en bijstand we mogen verwachten. De edelgassen sturen het proces van schepping en verlossing!

Waar het de schepping van de mens betreft kunnen we zoals altijd de Grote Hermes Trismegistos volgen. ³)

De structuur van het ENE, de godsvonk in onze ziel is onvergankelijk, enkelvoudig edel.

De structuur van de EERSTE NAKOMELING, het etherische deel van onze ziel is vergankelijk, enkelvoudig.

De structuur van de TWEEDE NAKOMELING, het geestelijk/astrale deel van de ziel is vergankelijk meervoudig.

De structuur van de EERSTE FORMATIEVE SFEER, het stoffelijke/astrale deel van de ziel is sterfelijk.

De structuur van de TWEEDE FORMATIEVE SFEER, het vegetatieve zenuwstelsel welke het astrale -en het stoffelijke lichaam verbindt. Ook zij zijn onderworpen aan de tijd.

De structuur van de DERDE FORMATIEVE SFEER, is vloeistof en weefsel van het stoffelijke lichaam en ook dit deel is vergankelijk en valt bij ons sterven weer uiteen in de componenten.

De structuur van de VIERDE FORMATIEVE SFEER, is het beendergestel van ons lichaam en ook dit keert bij ons sterven naar de aarde weer.

Zoals een planeet of een mens is opgebouwd, zo zijn in principe ook het hoger ontwikkelde dier en de planten tot stand gekomen, maar ook een atoom is op dezelfde wijze opgebouwd. Alles komt in elke situatie voort uit het onvergankelijke ENE en keert ook daarin uiteindelijk weer terug. Een veelvoud van planten, dieren en mensen danken hun ontstaan aan de op aarde steeds wisselende omstandigheden. Hierdoor werden ook de verschillende atomen en moleculen van onze stoffelijke aarde gevormd. Overigens vinden we ook thans in planten -en dierenwereld nog voldoende voorbeelden van de nog in volle kracht draaiende evolutie.

Het Licht daalt af naar de aarde en verandert van aggregatietoestand totdat tenslotte het minerale zwijgen is bereikt. Hieruit keert in de verlossingsperiode het Licht via plant en dier en mens terug in de astrale en geestelijke wereld.

In het klein kunnen we deze gang van geest naar materie en terug in een enkel jaar ook herkennen. In de zomer zijn we licht en luchtig gekleed, maar naarmate het kouder wordt kleden we ons ook warmer. Dit is nodig om de winterse koude te overleven. In de lente hangen we onze winterjas weer in de kast en geleidelijk kleden we ons weer zomers. Ook hier weer zo groot, zo klein.

¹) De "goden" uit de godsdiensten en de mythologie, zijn in de geo fysica de edelgassen. Dit zijn de dragers van de universele kennis.

De gnosis benoemde het als gedachten die leven in het Licht. Deze "gedachten" sturen het scheppings- en verlossingsplan. Daarnaast roepen zij ook in ons gedachten en ideeën op welke we voorheen niet kenden en waarvan we de herkomst niet kunnen duiden.

³)Hermes Trismegistos is in de mythologie bekend als de zoon van Zeus en Mai'a de dochter van Atlas. In deze hoedanigheid leidt hij de zielen naar de onderwereld! Aan hem wordt ook -in zijn hoedanigheid als geleerde -de z.g.n Hermetische gedachte toebedeeld. Deze gedachte houdt in dat in de natuur alles zich in grotere of kleinere richting herhaalt. Kortweg: Zo boven - zo beneden, zo groot - zo klein.